ูคุ้นเคยมาก ใครจะรู้ โอ้ ใครจะรู้ว่าเฉียนหยินจะลงเอยด้วยการออกจากเมืองหลวงในคืนนี้เมื่อเมืองหลวงล่มสลายลง
ทุกคนหยุดม้าและองครักษ์เงาค้นหาทิศทางของเสียง เร็วมาก เขาพาเฉียนหยินมาหาพวกเขา
ซวนเทียนฮั่วมองเฉย ๆ เขาไม่แสดงออกใด ๆ และเห็นว่าเฉียนหยินดูไม่ค่อยดี ชุดของนางเต็มไปด้วยโคลนและใบหน้าของนางก็ถูกปกคลุมไปด้วยดิน ในขณะที่ผมของนางยุ่งเหยิง ในเวลานี้เมื่อเห็นซวนเทียนฮั่วมองนาง นางรีบวิ่งไปที่ม้าของเขา และร้องออกมาว่า “พี่เจ็ด ! ” เสียงของนางฟังดูน่าสงสาร และน ้าตาเริ่มไหลรินบนใบหน้าของนาง
ก่อนที่ซวนเทียนฮั่วจะพูดอะไรก็ได้ ม้าที่เฉียนหยินนั่งอยู่ได้เกิดพยศขึ้นมา มันยกกีบขึ้นแล้วเอียงร่างกายแล้วผลักเฉียนหยินไปทางด้านข้าง
เฉียนหยินสูญเสียความสมดุลและลงลงกับพื้น และนางก็อดไม่ได้ที่จะสาปแช่ง “ม้าบ้า ข้าเสี่ยงชีวิตออกมาตามหาเจ้านายของเจ้า แต่เจ้าปฏิบัติกับข้าแบบนี้หรือ ! ” นางพูดกับซวนเทียนฮั่ว “พี่เจ็ด ท่านอย่าพึ่งกลับเมืองหลวง เมืองหลวงกำลังวุ่นวาย ข้าเห็นว่ามีคนจำนวนมากเสียชีวิต หากไม่ใช่เพราะข้าคลานผ่านรูเล็ก ๆ ข้าก็กลัวว่าจะมีคนเห็นข้าบนถนนเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองหัวเราะ “ถ้าเมืองหลวงวุ่นวายแต่เจ้าก็ยังออกมา พวกมันจะจัดการเจ้าทันทีถ้าเจ้าตาย”
เฉียนหยินมองไปที่เฟิงหยูเอง และพูดด้วยน ้าเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก “ข้าออกมาหาพี่เจ็ด พระองค์บอกว่าออกมาซื้ออาหารให้ข้าแต่พระองค์กลับไม่ได้กลับม
