เมื่อเห็นการแสดงออกของวังจู้ ซวนเทียนหมิงก็ตะโกน และกล่าวว่า“เขาไม่ได้ฝันและเขาไม่ได้กิน ดูเหมือนว่าเขากำลังร้องเพลงอยู่”หลังจากพูดอย่างนี้เขาก็เอื้อมมือออกไปเปิดประตูก่อนที่จะเดินเข้าไป
วังจู้ตามเขามาไม่กี่ก้าว ต่อมาเขาได้ยินเสียงร้องเพลงที่แตกของฮ่องเต้“พี่ชายหักกิ่งหลิวให้น้องสาว และน้องสาวทำตะกร้าเพื่อเก็บเห็ด พี่ชายจับปลาแล้วมอบให้น้องสาว น้องสาวเลี้ยงไว้ใกล้ลำธาร”
วังจู้สับสนว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? มีความโกลาหลข้างนอก แต่ข้างในพระราชวังมีคนสั่งน ้าแกงนกพิราบและร้องเพลง พวกเขาทั้งหมดบ้าไปแล้วเหรอ ?
แน่นอนเขากล้าที่จะสงสัยในสิ่งนี้กับตัวเองเท่านั้น เขาไม่กล้าพูด ดูอีกครั้งที่ซวนเทียนหมิง องค์ชายเก้านี้ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ราวกับว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าเขาเป็นเรื่องปกติมาก จากนั้นองค์ชายเก้าก็หันหลังกลับและพูดกับเขาว่า “เนื่องจากพระราชวังนั้นเป็นปกติ พาผู้คนออกไปข้างนอกเพื่อจับบุชงและทหารติดอาวุธหนักของเขา จับทุกคนที่เจ้าสามารถทำได้ หากเจ้าไม่สามารถจับพวกเขาได้ก็ทุบตีพวกเขาให้ตาย ส่งคำสั่งให้เป่ยจื่อเพื่อแจ้งกลับไปยังค่ายทหารทันที ให้เฉียนหลี่นำคนกลุ่มหนึ่งโจมตีกองกำลังที่เหลือจากทางเหนือ อย่าปล่อยให้ใครมีชีวิตอยู่”
ในที่สุดวังจู้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตอนนี้เขาอยากออกจากพระราชวังไปต่อสู้มากกว่าที่จะได้สัมผัสบรรยากาศแปลก ๆ ของพระราชวัง ! ดังนั้นเขาจึงรีบทำตาม และกล่าวว่า “พะยะ
