แล้วเจ้าพักอยู่ที่นี่ ทั้งสองวิธีเ รานอนไม่หลับ อย่าไป ! เอ่อ… ข้าจะให้ตราลัญจกรแก่เจ้า ! ”
ซวนเทียนหมิงโกรธมากจนจมูกคดเคี้ยว ตราลัญจกรหยกนั้นเป็นสิ่งที่สามารถให้ได้โดยบังเอิญหรือ ? บิดาของเขาจะมีเหตุผลสักครั้งหรือไม่? ทำอะไรไม่ถูก เขาโบกมือข้างหลัง “ข้าไม่ต้องการ ! ”
“เช่นนั้นเจ้าต้องส่งคนออกไปหาอาเอง ! แล้วเจ้าต้องไปหานางด้วยตัวเอง ! ไม่มีปัญหาในพระราชวัง ! ”
ซวนเทียนหมิงพูดด้วยน ้าเสียงเย็นชาว่า “ข้าไปแล้วหรือ ? ถ้าข้าไปเสด็จพ่อจะทำอย่างไรถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ? หากพระราชวังตกอยู่ในความวุ่นวาย พวกเราไม่มีใครรอดชีวิตได้ ! ”
ฮ่องเต้ต้องการที่จะพูดเพิ่มอีกนิด แต่จางหยวนก็ดึงเขากลับมา “พอแล้วพะยะค่ะ พระองค์ไปไกลเกินไปแล้วพะยะค่ะ อย่าแสร้งทำพะยะค่ะ”
ฮ่องเต้มองออกไปเล็กน้อย และถามด้วยความไม่แน่ใจว่า “เขาไปไกลแล้วจริง ๆ หรือ ? ”
“จริงพะยะค่ะ”
“ไม่เป็นไร ร้องเพลงต่อไป ก่อนหน้านี้เราร้องถึงไหนแล้ว ? ”
เมื่อซวนเทียนหมิงออกจากบริเวณใกล้เคียงของห้องโถงจาวเฮ่อ สิ่งสุดท้ายที่เขาได้ยินคือเสียงร้องเพลงอันน่าสลดของฮ่องเต้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง เรื่องนี้ทำให้เขาโกรธมาก เขาสงสัยอย่างแท้จริงว่าบิดาผู้ยิ่งใหญ่ประสบความสำเร็จมากยิ่งขึ้นในแต่ละวันผ่านไปอย่างไร ภายใต้ฮ่องเต้ที่โชคร้าย พลังของมันก็ไม่ย่อท้ออย่างแท้จริง !
คืนนี้ซวนเทียนหมิงพักอยู่ในพระราชวัง และสั่งทหาร 20,000 นาย ให้ปกป้องฮ่องเต้ที่พระราชวัง
