าบใดที่เขาออกแรงพุ่งไปข้างหน้าหรือถูกโจมตี กระดูกทั้งหมดของเขาจะกระจัดกระจาย และเขาก็จะอ่อนปวกเปียกเหมือนโคลน
ซวนเทียนเย่เชื่อเสมอว่าเขาเป็นคนที่ฉลาดที่สุดในบรรดาองค์ชาย และเขาก็เป็นคนที่มีความสุขุมที่สุด เขายังคิดว่าเขาเป็นคนที่อดทนที่สุดและเขาเชื่อว่าเขาเป็นคนที่มีศักดิ์ศรีและความทะเยอทะยานมากที่สุดแต่ตอนนี้ความมั่นใจทั้งหมดที่เขามีในชีวิตของเขากลายเป็นเหมือนกระดูกของเขา และกระจัดกระจาย
เขามีความใฝ่ฝันอะไร ในท้ายที่สุดเขาไม่สามารถเปรียบเทียบกับเด็กผู้หญิงได้ เขาไม่สามารถเอาชนะนางได้ในการต่อสู้ ! เขาไม่สามารถเอาชนะนางได้เมื่อมีแผน ! หลังจากการแข่งขันทั้งหมดเหล่านี้ไม่เพียงแต่เขาจ่ายเป็นเงินเท่านั้น
ดวงตาของเขาค่อย ๆ เผยร่องรอยแห่งความสิ้นหวังและการล่าถอย เขาจ้องมองที่ซวนเทียนหมิงด้วยความรู้สึกไม่เต็มใจ เขาก็นึกถึงความคิดเขาไม่สามารถยืนหรือขยับได้ แต่เขายังมีลิ้นอยู่และเขายังพูดได้ เขาสามารถใช้ถ้อยคำหยาบคายที่ไม่มีมนุษย์ทนได้เพื่อโจมตีต่อไป
ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะจ้องจ้องที่ซวนเทียนหมิง เขาใช้น ้าเสียงสาปแช่งกล่าวว่า “องค์ชายเก้าของราชวงศ์ต้าชุน ? น้องเก้า ? องค์ชายหยู ? ฮ่าๆ ! เจ้าเป็นแค่คนขี้ขลาดที่ต้องพึ่งพาผู้หญิง ! ผู้หญิงของเจ้าที่ได้รับความโปรดปรานครั้งแล้วครั้งเล่าจากเสด็จพ่อ ไม่ว่าจะเป็นการช่วยชีวิตผู้คน การหลอมเหล็ก หรือช่วยเหลือเรื่องน ้าท่วม แต่เจ้าล่ะ ? เจ้าเพียงแค่ยืนอย
