มู่ชิงตะโกน “ผี” ทำให้กองทหารถอยหนึ่งก้าว ทุกคนเบิกตากว้างมองไปที่ร่างสีขาวที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา บางคนที่มีสายตาแหลมคมสังเกตว่าเป็นเด็กผู้หญิงที่พวกเขาถูกโจมตี เห็นได้ชัดว่ามันคือองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันของเมืองหลวง แต่…
ทุกคนยืดคอของพวกเขาและชะเง้อมองไปทางด้านข้างของซวนเทียนฮั่ว แม้แต่พลธนูก็มองจ้องมองพวกเขา และพบว่าคนทั้งสี่เริ่มกระจายออกไปแล้ว จุดที่อยู่ตรงกลางชัดเจนสำหรับทุกคนดู พวกเขาขยี้ตาและดูสิ้นหวัง จากนั้นพวกเขาก็พบว่าองค์หญิงหางมณฑลที่ยืนอยู่ระหว่างคนทั้งสี่ได้หายตัวไปแล้ว
“ผี ! มีผีจริง ๆ ! ” มีคนตะโกนด้วยเสียงที่ตื่นตระหนกทำให้ทุกคนหายใจเข้าอย่างรวดเร็ว แม้แต่พลธนูที่ถือคันธนูก็เริ่มสั่นและหันรีหันขวาง
ครู่หนึ่งมีการถกเถียงกันอย่างมากในหมู่ทหารจากภาคเหนือ พวกเขาสามารถได้ยินพวกเขากล่าวอย่างชัดเจนว่า “นางไม่ได้เคลื่อนไหวเลยนางไม่ได้ออกมาเลย ! ”
“ชุดขาวนั้นปรากฏตัวขึ้นในอากาศเร็ว ๆ นี้ ! ”
“อาจเป็นวรยุทธระดับสูงได้หรือไม่”
“เป็นไปไม่ได้ ! นั่นคือสิ่งที่แม้แต่องครักษ์เงาก็ไม่สามารถทำได้”
คำพูดมากมายนับไม่ถ้วนทำให้จิตใจของมู่ชิสับสน เขาจ้องมองที่เฟิงหยูเองด้วยใบหน้าซีด และกล่าวว่า “เจ้า…ไม่ใช่มนุษย์ ! ”
“ฮ่าๆๆ ! ” เฟิงหยูเองยิ้มเยาะและหัวเราะ นางหัวเราะด้วยท่าทางเย่อหยิ่งและน่ากลัว นางบอกมู่ชิง “เจ้าพูดถูก ข้าไม่ใช่มนุษย์ ข้าคือยมทูตที่มาเพื่อชีวิตของเจ้า ! ” หลังจากพูดอย
