ว่าเขามาเพื่อชื่นชมดาบโบราณกับเขา เมื่อองค์ชายสี่เข้ามาใกล้เขา ดูเหมือนว่าด้วยเหตุผลนี้
เขาถือผ้าไว้ในมือแล้วพยักหน้าให้เฟิงเซียงหรูเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เปล่งเสียงของเขาและกล่าวว่า “ในเมื่อน้องสามมาแล้วก็นั่งพักในตำหนักก่อน ข้าได้เตรียมของกำนัลบางอย่างให้กับตระกูลเฟิง เจ้าจะได้นำพวกมันกลับไปพร้อมเจ้าได้”
เฟิงเซียงหรูคำนับและปฏิบัติตาม “เพคะ”
ซวนเทียนหมิงหันกลับมามององค์ชายสี่ “พี่สี่นั่งรอที่นี่ก่อน ข้าจะไปเตรียมของกำนัลให้กับคฤหาสน์เฟิง”
องค์ชายสี่ยืนขึ้นอย่างรวดเร็วและริเริ่มที่จะกล่าวคำอำลา “วันนี้ดึกแล้วข้าขอตัวกลับก่อน”
“เห้อ ! ” ซวนเทียนหมิงโบกมือ และพูดด้วยน ้าเสียงไม่ต้องสงสัย“ตำหนักหยูยังคงมีเหล้าองุ่นชั้นดีอยู่ พี่สี่ไม่สามารถจากไปเช่นนี้ได้ !บ่าวรับใช้” เขาพูดด้วยน ้าเสียง “นำเหล้าองุ่นที่หมักไว้นานของตำหนักออกมาให้องค์ชายปิงลิ้มรส”
เช่นนี้เขาจัดการให้ซวนเทียนยี่ และอีกด้านไม่รีบร้อน นั่งลง เขารออย่างใจเย็น รอบ่าวรับใช้นำเหล้าองุ่นมาให้
ซวนเทียนหมิงยกมุมปากของเขาแล้วนำเฟิงเซียงหรูไปทางหน้าตำหนักหลังจากออกจากบริเวณใกล้เคียงห้องโถงฮัน เฟิงเซียงหรูถามอย่างใจจดใจจ่อ “องค์ชาย หม่อมฉันว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นในเมืองหลวง ดูเหมือนว่ามีทหารลาดตระเวนเปลี่ยนไป…” นางพูดอย่างรวดเร็ว และบอกซวนเทียนหมิงถึงทุกสิ่งที่นางเห็น นางพูดด้วยความรีบเร่งมากเกินไป และเริ่มอ้าปากค้างเพื่อหอบหายใจเข้า
