“องค์ชายเจ็ดขอรับ”
ในขณะที่เขาพูด ม้าที่อยู่ข้างหลังพวกเขาได้มาถึงพวกเขาแล้วและเคลื่อนไหวไปพร้อมกับพวกเขา เฟิงหยูเองหันไปมอง แน่นอนว่าเขาคือซวนเทียนฮั่ว นางรู้สึกใจหาย และความรู้สึกไม่ดีนั้นตีในหัวใจอีกครั้ง
“พี่เจ็ด ทำไมมาที่นี่เจ้าค่ะ” นางถามอย่างกระวนกระวาย
“เจ้ามาที่นี่ทำไม ? ” ซวนเทียนฮั่วรู้สึกกังวลเล็กน้อย มันยากที่จะเห็นการเปลี่ยนแปลงการแสดงออกของเขา แม้กระนั้นใบหน้าของเขาเปิดเผยความขุ่นมัวเล็กน้อย
“ท่านพี่สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติใช่หรือไม่เจ้าคะ ? ” เฟิงหยูเองพูดเร็ว ๆ “ข้าไม่ได้ถามว่าทำไมท่านพี่ถึงออกมานอกเมือง แต่ข้าถามว่าทำไมพวกเราทุกคนจึงออกมานอกเมือง บ่าวรับใช้ของข้าเห็นขบวนของมู่ชิงและสังเกตเห็นว่าองค์ชายสามอยู่ในรถม้า เราจึงออกมานอกเมืองอย่างรวดเร็วเพื่อดูสถานการณ์ ท่านพี่เหมือนกันใช่หรือไม่เจ้าคะ ?”
ซวนเทียนฮั่วพยักหน้า และกล่าวว่า “ข้าออกมาข้างนอกพระราชวังเพื่อซื้อของบางอย่าง ข้าเห็นเขาปะปนอยู่ในกลุ่ม”
นางหลับตาลงเล็กน้อย และหัวใจของนางก็เริ่มเต้นแรง “พี่เจ็ด” ม้าของพวกเขาวิ่งต่อไปพักหนึ่งก่อนที่นางจะกล่าว “เราควรไล่ต่อหรือกลับไปในเมืองเจ้าคะ ? ”
ก่อนที่ซวนเทียนฮั่วจะตอบ บานซูก็กล่าวขึ้นว่า “เราไม่สามารถกลับไปที่เมืองนี้ได้ขอรับ” มองไปข้างหน้า เขานำทางสายตาของพวกเขาไปข้างหน้า
ทุกคนมองไปข้างหน้า พวกเขาเห็นกลุ่มใหญ่อยู่ไม่ไกลเกินไป
หวงซวนและซวนเทียนฮั่วต่างกล่
