เจ้าค่ะ”
“พราชายาหยุนหรือ ? ” เหย้าเซียนตกใจและเริ่มค้นหาความทรงจำของเขา ดูเหมือนว่าเขาจะมีความประทับใจบ้าง แต่ก็ไม่มีอะไรลึกซึ้งเกินไป
เฟิงหยูเองเห็นการแสดงออกของเขา และรู้ว่าไม่มีละครเรื่องจริง แต่นางก็ยังรู้สึกไม่ได้พ่ายแพ้และถามว่า “ไม่มีความทรงจำจริง ๆ หรือ?เกี่ยวกับพราชายาหยุน นางเป็นมารดาที่ให้กำเนิดองค์ชายเก้า ท่านปู่พราชายาหยุนมีความรู้สึกประทับใจในตัวเหยาเซียน ! ”
ชายชราครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “ข้าจำไม่ได้ความทรงจำของเหยาเซียนนั้นเผยให้เห็นเพียงช่วงเวลาที่เขายังเด็กและอาศัยอยู่บนภูเขาเป็นระยะเวลาหนึ่ง ในช่วงเวลานั้นเขามักจะรักษาคนเป็นผู้หญิงอายุประมาณ 20 ปี ข้าจำรายละเอียดของสถานการณ์นั้นไม่ได้ ข้าจำไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร”
เฟิงหยูเองขมวดคิ้วของนาง และคิดเกี่ยวกับเรื่องที่เหยาเซียนรักษาอาการป่วยของผู้หญิงอายุ 20 ปีได้อย่างไร ผู้หญิงคนนั้นไม่สามารถเป็นพราชายาหยุนได้ อายุก็ไม่ใกล้เคียง เป็นใครกัน
นางไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์และรู้สึกรำคาญเล็กน้อย แต่นางก็ยังรู้สึกข้องใจเล็กน้อยและถามเขาว่า “ท่านปู่ไม่เข้าไปในพระราชวังจริง ๆหรือเจ้าค่ะ? อันที่จริงแม้ว่าท่านปู่จะไม่ไปในวันพรุ่งนี้ ไม่ช้าก็เร็วท่านปู่ก็ต้องไป”
เหยาเซียนมีความแน่วแน่มาก “ถ้าข้าสามารถถ่วงเวลาได้ 1 วัน ข้าจะถ่วงเวลา 1 วัน เมื่อตระกูลเหยาออกจากเมืองหลวง เขาบอกว่าเขาจะดูแลเจ้า
