ตอนนี้เมื่อได้ยินว่ามีบางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเงิน เฟิงจินหยวนเริ่มปวดหัวอีกครั้ง เมื่อยามบอกว่า “ทวงเงินกู้” จิตใจของเขาเริ่มหมุน เขาคิดอย่างหมดหวัง เขายืมเงินจากร้านแลกเงินเมื่อใด และ 200,000 เหรียญเงินที่นั้น นั่นเป็นไปไม่ได้ ! เขาจำไม่ได้ !
เฟิงจินหยวนรู้สึกถึงความรู้สึกแปลก ๆ เกิดขึ้นในใจของเขา สมาชิกคนอื่น ๆ ในตระกูลเฟิงก็กำลังคิดเรื่องเดียวกัน จุนเหม่ยถามเขาว่า “ท่านพี่กู้เงินมาหรือเจ้าค่ะ”
บ่าวรับใช่รีบบอก “ไม่ใช่นายท่านขอรับ คนที่มาบอกว่าเงินนั้นถูกยืมโดยท่านฮูหยินผู้เฒ่าก่อนที่ท่านจะเสียชีวิตขอรับ นอกจากนี้ยังมีเอกสารที่มีลายนิ้วมือของท่านฮูหยินผู้เฒ่าเฟิง”
เมื่อได้ยินว่าเป็นฮูหยินผู้เฒ่า เฟิงจินหยวนถอนหายใจด้วยความโล่งอกแม้ว่าเขาจะยังกังวลเกี่ยวกับการเงิน ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเขาพยายามที่จะรักษาหน้านี้ไว้ เขาพูดกับบ่าวรับใช้ “ไปพาเขาเข้ามา”
บ่าวรับใช้นั้นมีปัญหาเล็กน้อยและมองไปรอบ ๆ ห้องโถงไว้ทุกข์ “นี่…ไม่เหมาะสมหรือไม่ขอรับ”
จุนม่านส่ายหัวอย่างไร้ประโยชน์ และตัดสินใจ “ไปที่หน้าบ้านกันเถิด !”
ห้องโถงไว้ทุกข์ถูกทิ้งไว้ให้บ่าวรับใช้ดูแล ในขณะที่เจ้านายของคฤหาสน์เฟิงเดินไปที่ลานด้านหน้า เฟิงจื่อหรูจับมือเฟิงหยูเอง “ท่านพี่ เราจะกลับคฤหาสน์ไปกินข้าว หรือไปดูขอรับ ? ”
เฟิงหยูเองกล่าวว่า “แน่นอน เราต้องไปดู” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็ยังงงงวย “ท่านย่าขอยืมเงินจำนวนนี้ได้อย่างไร ? ตร
