วามก็พุ่งเข้ามาในใจของเฟิงหยูเอง ข้อความนั้นมาในคืนที่ฝนตกหลายวันแล้ว มันเกิดขึ้นไม่นานหลังจากนางออกจากเมือง คืนนั้นซวนเทียนฮั่วไปที่โรงหมอเพื่อเยี่ยมนาง และเขาได้พาหยูเฉียนหยินไปกับเขา ในเวลานั้นนางรู้สึกว่าการจากไปของหยูเฉียนหยินดูจะคุ้นเคยเล็กน้อย แต่นางคิดไม่ออกว่านางเคยเห็นที่ไหนมาก่อนเมื่อคิดตอนนี้นางดูเหมือนจะได้พบแหล่งที่มาของความรู้สึกที่คุ้นเคยแหล่งนั้นคือซวนเทียนเก้อ เมื่อเฉียนหยินออกไป นางก็ขับไล่ความเย่อหยิ่งและความกล้าหาญที่ไร้เดียงสาซึ่งคล้ายกับกลิ่นอายที่เปล่งออกมาโดยองค์หญิงต้าชุน ความเย่อหยิ่งและรัศมีภาพของขุนนางไม่ใช่สิ่งที่จะแกล้งทำหรือสอน เป็นไปได้ไหมว่า… นั่นคือนาง ?
“ขอบคุณพี่ใหญ่” เฟิงหยูเองพูดอย่างจริงใจ นางไม่ได้พูดถึงเหตุผลอย่างไรก็ตามซวนเทียนฉีทำท่าราวกับว่าเขาเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งเขายิ้มบาง ๆ
ออกจากตำหนักจิงไปยังรถม้า เฟิงหยูเองมุ่งตรงไปยังพระราชวังหลังจากเข้ามาในพระราชวัง นางไปเยี่ยมพระสนมเซียนก่อน พระสนมกู่เซียนไม่ได้สนใจเฟิงหยูเองเหมือนเดิม แต่นางมาขอบคุณอีกฝ่ายเท่านั้น
ในที่สุดเมื่อนางไปที่ตำหนักศศิเหมันต์ในตอนนั้นเกือบเที่ยงแล้ว หวงซวนจับท้องของนางและยังคงบ่นด้วยความหิว เฟิงหยูเองรู้สึกหิวมากดังนั้นนางจึงเพิ่มความเร็วและล่อใจหวงซวน “จะมีอาหารให้กินเมื่อเราไปถึงตำหนักศศิเหมันต์”
อย่างไรก็ตามความจริงจะพิสูจน์ได้ว่าไม่แน่นอน นางไม่คิดว่าจริง ๆแล้วนางไม่
