งความรับผิดชอบที่นางไม่สามารถหลบหนีได้คือเฟิงจื่อหรู แต่เนื่องจากเป็นกรณีนี้นางไม่กล้าติดต่อเฟิงจื่อหรูมากเกินไป นางมีศัตรูมากเกินไป ถ้าพวกเขามุ่งเป้ามาที่นางไปก็ดีไม่มีอะไรที่เฟิงหยูเองกลัว สิ่งที่นางกลัวก็คือศัตรูของนางที่กำหนดเป้าหมายเป็นเฟิงจื่อหรู เหยาซื่อถูกวางยาห้องครัวของสำนักศึกษาก็ถูกไฟไหม้ ถึงแม้เฟิงจื่อหรูไม่ได้รับบาดเจ็บแต่ถ้าเด็กคนนี้ได้รับอันตรายเพราะนาง นางไม่อยากคิดเลยว่านางจะทำอย่างไร
เฟิงหยูเองสงบตัวเองและกอดน้องชายของนางอย่างอ่อนโยน แล้วกล่าวว่า “ข้าจะไม่คิดถึงเจ้าได้อย่างไร ข้าคิดถึงเจ้าทุกวัน แต่เจ้าต้องไปเรียน ตราบใดที่เจ้ามีความสามารถที่แท้จริง เจ้าจะสามารถป้องกันตัวเองได้”
เฟิงจื่อหรูเงยหน้าขึ้นมองอ้อมกอดของนางและกล่าวว่า “ไม่ใช่แค่ตัวข้าเอง ข้าจะปกป้องท่านพี่ด้วย” หลังจากนั้นมีดูเหมือนว่าเขารู้ว่าเฟิงหยูเองต้องการถามอะไรซักอย่าง “บานซูพาข้ากลับมาขอรับ” จากนั้นเขาก็กล่าวต่อ “เนื่องจากมีน ้าท่วมทั่วอาณาจักร ครอบครัวของนักเรียนหลายคนจึงประสบกับภัยพิบัติ อาจารย์ใหญ่ตัดสินใจปิดสำนัก 1 เดือนขอรับ” หลังจากที่เขาพูดสิ่งนี้เขาออกจากอ้อมกอดของเฟิงหยูเอง และหันไปหาเฟิงจินหยวน ด้วยการแสดงออกอย่างจริงจังเขาได้กล่าวทักทาย “จื่อหรูคารวะท่านพ่อ” เขาสุภาพแต่ขาดความคุ้นเคย ราวกับว่าเขากำลังเผชิญกับคนแปลกหน้า คำว่าท่านพ่อของเขาเป็นความคิดที่เขาไม่เข้าใจ
เฟิงจินหยวนมองดูบุตรช
