เมื่อเห็นว่าเฟิงจินหยวนกำลังจะกระอักเลือด เฟิงหยูเองดึงเข็มออกมาแล้วแทงเข้าที่ไหล่ของเขาอย่างรวดเร็ว รสชาติที่คาวและหวานที่อยู่ลำคอของเขาถูกกลืนลงไปในทันทีทำให้เฟิงจินหยวนสำลักไอออกมาเป็นเวลานาน
หัวหน้านางกำนัลกับขันทีมองเขาด้วยความรังเกียจ จากนั้นพวกเขาก็กล่าวอำลาเฟิงหยูเอง และจากไป
ยามเฝ้าประตูที่เหลือคุกเข่าคว้าขาของเฟิงจินหยวน และพูดขณะที่ร้องไห้ “นายท่าน คุณหนูรองพาท่านออกจากคุกมาร่วมงานศพขอรับ !ท่านฮูหยินผู้เฒ่า… ตายแล้วขอรับ”
“อะไรนะ” เฟิงจินหยวนพึ่งจะกลืนเลือดลงไปและเขาไม่ได้หายจากอาการหน้ามืด คำพูดเกี่ยวกับมารดาของเขาที่ล่วงลับไปเกือบทำให้เขากระอักเลือดออกมาด้วยความตกใจ โชคดีที่เฟิงจินหยวนกลับสู่ความเป็นจริง เขาถามยามเฝ้าประตู “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ”
อย่างไรก็ตามสำหรับเฟิงหยูเอง นางเริ่มเดินไปที่คฤหาสน์แล้ว ในขณะที่เดินนางถามยามเฝ้าประตู “หมอหลวงและเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพมาแล้วหรือยัง?”
ยามเฝ้าประตูพิจารณาถึงอิทธิพลที่เฟิงจินหยวนและเฟิงหยูเองมีอยู่ในตระกูล จากนั้นจึงตัดสินใจตอบเฟิงหยูเองก่อน เขาพูดเสียงดังว่า“มาแล้วขอรับ พวกเขาอธิบายให้กับท่านฮูหยินทั้งสองฟังแล้วขอรับ”
เฟิงหยูเองพยักหน้า และนำบ่าวรับใช้ทั้งสองคนของนางเข้าไปในคฤหาสน์ ยามเฝ้าประตูหันหลังกลับและอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นในระหว่างวันให้กับเฟิงจินหยวน
เมื่อเขาเล่าเรื่องนี้เขาเน้นย ้าว่าเป็นฮูหยินผู้เฒ่าที่สร้างปัญหา นา
