า ข้าจะให้พวกเจ้าทั้งสองคนจัดการ” พูดอย่างนี้แล้ว นางก็หันไปหาวังซวนและกล่าวว่า “กลับไปที่คฤหาสน์ และเตรียมตั๋วแลกเงินจำนวน500,000 หมื่นเหรียญเงิน คลังของคฤหาสน์เฟิงขาดแคลน ไม่ว่าในกรณีใด ๆ มันเป็นเรื่องที่น่ากังวลเล็กน้อย”
พี่น้องเฉิงไม่ได้สุภาพกับนางมากเกินไป พวกเขากำลังจะให้เฟิงหยูเองกลับไปพักผ่อน แม้กระนั้นบ่าวรับใช้คนหนึ่งวิ่งออกมาจากเรือนโบตั๋นนางพูดอย่างใจจดใจจ่อ “ท่านฮูหยิน คุณหนูรองไปดูเร็วเจ้าค่ะ อนุฮันและคุณหนูสี่กำลังสร้างความวุ่นวายที่ห้องโถงไว้ทุกข์เจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองขมวดคิ้วเล็กน้อย ในขณะที่เดินไปที่ห้องโถงไว้ทุกข์ นางถามบ่าวรับใช้ “ไม่มีปัญหาสำคัญอะไรกับอาการบาดเจ็บของคุณหนูสี่หรือไม่ ? ”
บ่าวรับใช้กล่าวว่า “ใบหน้าของนางยังบวมอยู่และดวงตาของนางก็ปิดสนิท แต่นางสามารถเดินได้เจ้าค่ะ นางต้องยืนข้างท่านฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ ดังนั้นเมื่อนางเห็นว่านายท่านกลับมา นางก็เริ่มร้องไห้เจ้าค่ะ”
ในขณะที่พูด ทุกคนก็เดินไปที่เรือนโบตั๋น ขณะที่พวกเขาเดินผ่านทางเดินที่คดเคี้ยว พวกเขาได้ยินเสียงเฟิงเฟินไดเริ่มร ่าไห้ “ท่านพ่อ !นั่นคือความตั้งใจสุดท้ายของท่านย่า หากท่านพ่อไม่มาเคารพศพ ท่านย่าจะไม่สามารถพักผ่อนในปรโลกได้เจ้าค่ะ ! ”
เสียงของฮันชิก็ได้ยินเช่นกัน ในขณะที่ร้องไห้นางกล่าวว่า “ก่อนที่ท่านแม่จะเสียชีวิตไป นางเป็นห่วงเด็กในท้องของข้ามากเจ้าค่ะ นางบอกว่านางอยากเห็นหลานชายคนโตของนาง
