วรับใช้ให้หยุดนาง ในที่สุดเมื่อเฟิงจินหยวนเริ่มเหนื่อยล้าจากการทุบตีนาง เขาก็หยุด อย่างไรก็ตามฮันชิไม่รู้ว่าอะไรดีสำหรับนางและกล่าวว่า “ท่านพี่ ความปรารถนาสุดท้ายของท่านแม่คือการแต่งตั้งข้าเป็นอนุระดับสูง นี่เป็นสิ่งที่ท่านแม่พูดเอง ! ”
อันชิที่ยืนนิ่งเงียบก็ไม่พูดอะไรเลย นางรู้สึกว่าถ้านางไม่พูดอะไ รฮันชิก็คงคิดว่านางตายไปแล้ว ดังนั้นนางจึงพูดเสียงดัง “ก่อนที่ท่านแม่จะเสียชีวิต อนุผู้นี้ก็อยู่ข้างท่านแม่ ทำไมข้าถึงไม่ได้ยินความตั้งใจสุดท้ายของท่านแม่ที่พูดแบบนั้น ? ” หลังจากที่นางพูดสิ่งนี้นางมองไปที่เฟิงจินหยวน “ท่านพี่ อันที่จริงแล้วท่านแม่ไม่สามารถพูดอะไรสักคำหลังจากที่ท่านแม่ดื่มยาแล้วท่านแม่ก็สูดลมหายใจสุดท้าย ท่านแม่จะพูดความตั้งใจครั้งสุดท้ายได้อย่างไร ? ”
จินเฉินอยู่ข้าง ๆ และพูดด้วยความเห็นด้วย “พี่อันพูดความจริงเจ้าค่ะ”
ฮันชินั้นไม่ได้รับการสนับสนุนและกล่าวว่า “นี่เป็นเรื่องที่ท่านแม่พูดกับคุณหนูสี่ มันเป็นเรื่องจริง ! ท่านพี่ คำพูดของท่านแม่ไม่อาจเพิกเฉยได้ !ไม่เช่นนั้นท่านแม่จะไม่ยกโทษให้ท่านพี่ ! ”
ห้องทั้งหมดที่เต็มไปด้วยผู้คนที่พูดไม่ออก ฮันชิไปบ้าไปแล้วหรือ ? นางสาปแช่งใคร
เฟิงจินหยวนกำลังใกล้จะหมดความอดทนแล้ว เขาเพียงแต่เพิกเฉยต่อทุกคน และคุกเข่าตรงหน้าโลงศพมารดา เขาปิดปากเงียบไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว
จุนม่านมองฮันชิแล้วมองไปที่เฟินไดที่หมดสติ ในที่สุดความโกร
