ัวให้กับท่านฮูหยินผู้เฒ่า !
เมื่อความคิดนี้ปรากฏขึ้น ผู้คนก็รีบพุ่งไปหาฮูหยินผู้เฒ่า
เฟิงเฟินไดกรีดร้องออกมา ยายจาวไม่มีโอกาสได้กรีดร้องก่อนที่นางจะจมหายไปในฝูงชน พวกเขาทั้งต่อยและเตะตามร่างกายทั้งสองหลังจากโดนโจมตีในตอนท้าย มีใครบางคนถอดรองเท้าและเอามาตบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่า
หวงซวนและวังซวนดูสิ่งนี้ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้า วังซวนกังวลเล็กน้อย และถามเฟิงหยูเอง “พวกเขาจะจบลงด้วยการถูกทุบตีจนตายหรือไม่เจ้าคะ ? ”
เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว “นางเชิญคนเหล่านี้ด้วยตัวเอง ตอนนี้ฝูงชนลุกฮือขึ้นมา แม้ว่าพวกเขาจะฆ่านางจนตาย สิ่งนั้นสำคัญกับข้าอย่างไร ? ”
เหยาเซียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ในที่สุดก็หัวเราะออกมา “นี่คือหลานสาวของข้า ! นี่คือสิ่งที่อาเองของเราควรมี ! ”
หวงซวนยิ้มและแก้ไขเขา “หมอเทวดาเหยา นางคือหลานตาของท่าน !”
เหยาเซียนโบกมือของเขา “หลานตาอะไร นางเป็นแค่หลานสาวของข้าชายชราผู้นี้มีบุตรสาวเพียงคนเดียวในชีวิตนี้ ในรุ่นหลาน ข้ามีหลานสาวเพียงคนเดียว นางเป็นที่รักยิ่งของข้า เนื่องจากตระกูลเฟิงไม่ยอมรับนาง นางเป็นบุตรสาวของตระกูลเหยาของข้า ไม่มีการพูดถึงว่านางเป็นหลานตาของข้า นางเป็นหลานสาวของข้า”
เฟิงหยูเองยิ้มด้วย และกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นข้าจะเรียกท่านปู่ในอนาคต”
หลังจากพูดอย่างนี้แล้วทั้งสองก็ยิ้มให้กันและกัน ในสายตาของหวงซวนและวังซวน รอยยิ้มนี้เป็นเพียงความรักจากปู่ที่มอบให้หลานสาวของเขา แต่เฟิ
