ิงเฟินไดคิดว่าเรื่องนี้จะต้องประสบความสำเร็จเป็นแน่ ไม่ว่าเฟิงหยูเองจะพูดยังไง นางก็ต้องยอมแพ้ แต่ใครจะรู้… นางอ้าปากพูดด้วยเสียงตัวสั่นเล็กน้อย “ถ้าหลานสาวจำไม่ผิด เขาคือท่านตาเหยาเซียนเจ้าค่ะ”
บุตร ๆ ของตระกูลเฟิงทุกคนเรียกว่าท่านตาเหยาเซียนเพราะเหยาซื่อเป็นฮูหยินใหญ่ตั้งแต่นั้นมา ดังนั้นตระกูลเหยาจึงกลายเป็นตระกูลมารดาของตระกูลเฟิง บุตรของอนุทุกคนต้องเรียกเขาแบบนี้เช่นเดียวกับที่บุตรสาวของฮูหยินใหญ่เรียก นั่นเป็นสาเหตุที่เฟิงเฟินไดจะเรียกเขาว่าท่านตาเมื่อเห็นเหยาเซียน
ฮูหยินผู้เฒ่าเท่านั้นที่มีปฏิกริยาตอบสนอง คำว่าเหยาเซียนได้สร้างความประทับใจในใจของนางอย่างแท้จริง ภาพนั้นรวมกับชายชราอย่างรวดเร็วข้างหลังเฟิงหยูเอง ในที่สุดนางก็รู้ว่าทำไมนางถึงรู้สึกว่าคนผู้นี้ดูคุ้นตา เป็นเพราะคนนี้คือเหยาเซียน เขาเป็นตาของเฟิงหยูเอง แต่นางก็นึกไม่ออกว่าทำไมเหยาเซียนคนที่ถูกเนรเทศไปที่หวางโจว จู่ ๆ ก็จะปรากฎตัวที่เมืองหลวง
“ไม่ใช่ว่าคนในตระกูลเหยาไม่สามารถกลับมาได้หรอกหรือ ? ” นางถามเฟินไดอย่างเงียบ ๆ นางไม่สามารถรับกับสถานการณ์เช่นนี้ได้
ผลที่ตามมาคำพูดของเฟิงเฟินไดทำให้นางรู้สึกหลงทางมากขึ้น “ท่านย่าลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ ฮ่องเต้ก็ทรงออกพระราชโองการมานานแล้วบุตรหลานของตระกูลเหยาได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมในการสอบจอหงวนได้ นั่นหมายความว่าผู้ถูกเนรเทศก็ถูกยกเลิกไม่ใช่หรือเจ้าคะ ? ”
หัวใจของฮูหยินผู้เฒ่
