คนเพียงคนเดียวที่สามารถบังคับจางหยวนให้ตะโกนเช่นนี้คือฮ่องเต้คนเดียว ตอนนี้ฮ่องเต้ต้องการหนีโดยใช้ข้ออ้าง “เฒ่าเหยากลับมาแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราต้องไปหาเขา ! ”
จางหยวนพยายามตามเขามาอย่างลำบาก ขณะที่กลุ่มทหารตามมาแต่ไม่กล้าก้าวต่อไป ฮ่องเต้เห็นสถานการณ์นี้และไม่มีความสุข “พวกเจ้าทำอะไรอยู่ เจ้ากำลังก่อกบฏหรือ ? ข้าให้พวกเจ้าปกป้องเรา ไม่ใช่เพื่อให้พวกเจ้าชี้หอกมาที่ข้า ! ”
จางหยวนกระทืบเท้าของเขา “ใครกำลังชี้หอกไปที่ฝ่าบาทพะยะค่ะ ? ”หันกลับมา แน่นอนว่ามีทหารองครักษ์สร้างรูปครึ่งวงกลมล้อมรอบพวกเขาและชี้หอกไปที่ฮ่องเต้ เขากลอกตาอย่างโกรธแค้น “ออกไป ! มีใครบ้างที่จะทำสิ่งนี้ เมื่อโน้มน้าวใจของฝ่าบาท เจ้าต้องใช้คำพูด พวกเจ้าทำอะไร ? ลดอาวุธลง”
ทหารองครักษ์บ่นในใจพวกเขาว่าขันทีจาง ท่านได้พยายามเกลี้ยกล่อมฝ่าบาทมานานแล้ว จากด้านในห้องโถงสวรรค์ไปจนถึงห้องโถงสวรรค์ด้านนอก พวกเขาเห็นฮ่องเต้วิ่งผ่านครึ่งหนึ่งของพระราชวัง แต่ดูเหมือนว่าการเกลี้ยกล่อมจะไม่ได้ผล !
แต่คำเหล่านี้เป็นเพียงความคิดเท่านั้น พวกเขาไม่กล้าพูด แม้ว่าจางหยวนเป็นเพียงขันที แต่ขันทีคนนี้ก็น่าทึ่งมาก คนปกติไม่สามารถเปรียบเทียบกับเขาได้
ดังนั้นทหารองครักษ์จึงลดหอกของพวกเขาลง และวางพวกมันลงบนพื้นก่อนที่จะดูจางหยวนเกลี้ยกล่อมฮ่องเต้ต่อ
แต่ในความเป็นจริงจางหยวนพูดไปหมดแล้ว เขาพูดทุกอย่างที่จำเป็นต้องพูดไปแล้ว ฮ่องเต้เข้าใจ
