ิง ๆ ! ”
จางหยวนพูดอย่างไร้ประโยชน์ “ฝ่าบาททรงมีเหตุผลสักหน่อยพะยะค่ะ? ถ้าเขาโกรธจริง ๆ ทำไมเขากลับมา ? เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นเช่นเดียวกับฝ่าบาท และไม่เต็มใจที่จะมีส่วนร่วมกับความรู้สึกเหล่านี้ นั่นเป็นสาเหตุที่ฝ่าบาทควรรอเขาอยู่ในพระราชวังอย่างอดทน ใต้เท้าเหยาจะมาหาในไม่ช้าพะยะค่ะ”
“เจ้าหมายถึงอะไร ในไม่ช้า ? เห็นได้ชัดว่าเขาสามารถเข้ามาหาได้ทำไมเขาต้องรอนาน ตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้ามา”
“เขารักษาผู้ลี้ภัยอยู่ไม่ใช่หรือพะยะค่ะ ? ” จางหยวนกำลังจะหมดเรื่องที่จะพูดว่า “มีเหตุผลพอใช่หรือไม่พะยะค่ะ ? เขาเป็นหมอเทวดา มีผู้ลี้ภัยจำนวนมากนอกเมือง เขาสามารถเลือกที่จะไม่ปฏิบัติต่อพวกเขาได้หรือไม่พะยะค่ะ ? เป็นไปได้หรือไม่ที่เขาจะทนดูหลานสาวของเขาตายเพราะความอ่อนเพลีย ขณะที่เขาเข้าไปในพระราชวังราวกับว่าไม่มีอะไรผิดปกติหรือพะยะค่ะ ? ใช่แล้ว แพทย์หลวงบอกว่าฝ่าบาทห้ามดื่มเหล้า ไม่ว่าเมื่อไรที่ใต้เท้ามาถึงฝ่าบาทและเขาสองคนสามารถทำอะไรก็ได้ที่ฝ่าบาทต้องการ แต่ฝ่าบาทห้ามดื่มพะยะค่ะ ! ถ้าฝ่าบาทดื่ม ข้าจะบอกฮองเฮา ข้าจะจัดให้พระสนมทุกคนมาเยี่ยมที่ห้องโถงสวรรค์ทุกวันเพื่อดูแลฝ่าบาท จากนั้นข้าจะเปิดเผยเรื่องนี้ต่อพราชายาหยุนว่า…”
“พอแล้ว ! ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ! ” ฮ่องเต้ยอมรับความพ่ายแพ้ ขันทีคนนี้ก็มีทักษะมากขึ้นด้วยคำพูดของเขา หากสิ่งนี้ยังคงดำเนินต่อไปเขาจะไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้ ไม่ถูกต้อง… ดูเหมือนว
