วกเขาได้รับคำสั่งจากฮ่องเต้ให้ออกมาและมอบพวกมันให้กับผู้ลี้ภัย”
ซวนเทียนหมิงตะโกน “พังพอนนั้นได้มาเพื่อแสดงความเคารพต่อแม่ไก่” 1
ทหารถามว่า “เราควรอนุญาตให้พวกเขาแจกจ่ายเสบียงหรือไม่พะยะค่ะ”
ซวนเทียนหมิงพยักหน้า “ใช่ เพราะพวกเขาส่งมอบมาแล้ว แน่นอนว่ามันจะต้องถูกแจกจ่าย เจ้าควรไปช่วย”
ด้วยความช่วยเหลือของกองทหารนอกเมือง ของที่แจกประสบความสำเร็จอย่างมาก องค์ชายสามและองค์ชายสี่ไม่ได้มานอกเมืองด้วยตัวเอง แต่พวกเขามีคนส่งอาหาร และเสื้อผ้ามายังซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองโดยเฉพาะ
เฟิงหยูเองมองดูเสบียงและอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า “กลับไปบอกเจ้านายของเจ้าว่าหากพวกเขาต้องการทำสิ่งดี ๆ พวกเขาต้องทำงานหนัก อย่าเพียงแค่ทำอะไรฉาบฉวย มันไม่ใช่แค่องค์ชายเก้าและข้าที่อยู่นอกเมืองน้องสาวของพวกเขาก็อยู่ที่นี่เช่นกัน พวกเขาไม่คิดจะเตรียมอีกชุดสำหรับน้องสาวของตัวเองหรือ ? ”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ใบหน้าของบ่าวรับใช้จากทั้งสองฝ่ายแดง พวกเขาเข้าใจว่าการส่งเสบียงเป็นเพียงการเคลื่อนไหว ไม่มีใครเคยคิดถึงซวนเทียนเก้อ
เช่นเดียวกับเฟิงหยูเองที่พูด ซวนเทียนเก้อก็มาหานาง เมื่อมองดูสิ่งต่างๆ บนโต๊ะ นางก็พูดจาเย็นชา “ดูเหมือนว่าข้าจะต้องไปเล่าความรู้สึกของข้ากับเสด็จลุง เสด็จลุงบอกว่าข้าเป็นดอกไม้ดอกเดียวในราชวงศ์ซวนรุ่นนี้ แม้ว่าข้าจะเป็นลูกพี่ลูกน้อง องค์ชายทุกคนต้องปฏิบัติต่อข้าในฐานะน้องสาวของตัวเอง หลังจากผ่านไปไม่กี่ปี
