ูญเปล่า การให้อาหารแก่ผู้ที่ต้องกินเท่านั้นจะไม่ถือว่าเป็นการสูญเปล่า องค์ชายและข้ากินไม่หมด หากทิ้งไว้เป็นเวลานานจะทำให้สูญเสียความสด ให้เด็ก ๆ กินดีกว่า”
หวงซวนไม่ได้พูดอะไรอีก นางแบกไหล่หมูไป เมื่อนางกลับมามีรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง ขณะที่นางพูดเสียงดัง “คุณหนูไม่เห็น แต่เมื่อเด็ก ๆเห็นไหล่หมูนั้น ดวงตาของพวกเขาเป็นประกาย โชคดีที่ไหล่หมูนั้นใหญ่พอ เมื่อแบ่งออกจากกันพวกเขาทุกคนได้กินอย่างเพียงพอ องค์หญิงซวนเทียนเก้อเอาโจ๊กให้ด้วย พวกเขาสนุกและมีความสุขกับการกินมากเลยเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองมองหวงซวนและหัวเราะ “เจ้าพูดถึงดวงตาของเด็ก ๆ ที่เป็นประกาย เมื่อเห็นแล้วดวงตาของเจ้าก็เป็นประกายด้วย” ในขณะที่พูดสิ่งนี้นางชี้ไปที่จานอื่นในกล่องอาหารและพูดกับหญิงสาวทั้งสองคน“กินเลย ข้ารู้ว่าเจ้าลำบากกว่าข้า เมื่อข้าเข้านอนเจ้ายังไม่ได้เข้านอนเจ้าทำงานหนักมากที่สุดและกินน้อยที่สุด หากสิ่งนี้ยังคงอยู่ เจ้าจะพบว่าข้าเป็นเจ้านายที่ไม่ดี เร็วรีบมากิน”
ทั้งสองรู้สึกอายเล็กน้อยจากสิ่งที่นางกล่าว วังซวนกล่าวอย่างเงียบ ๆ“คุณหนูเป็นเจ้านายที่ดีที่สุดในโลกเจ้าค่ะ” จากนั้นนางดึงหวงซวนไปหยิบตะเกียบของนางจากนั้นก็คีบลูกชิ้นมากิน
หวงซวนกินอย่างรวดเร็วและลูกชิ้นหมูก็หายเข้าไปในกระเพาะของนางขณะที่นางกำลังจะกินอีก นางก็ได้ยินเสียงผ้าม่านเปิดโดยคนข้างในขณะที่มีเสียงตะโกนออกมา “อย่ากิน ! “
นางสั่นด้วยความกลัวและเกือบโย
