ม่ได้ที่จะหัวเราะ “เจ้าคิดอะไร ?กินข้าวได้แล้ว”
ซวนเทียนหมิงถามนางอีกครั้ง “เจ้าจะพาข้าเข้าไปจริง ๆ หรือ ? ”
นางยิ้มและพยักหน้า “จริง ๆ ”
“ถ้าอย่างนั้นทำไมเจ้าไม่ให้ข้าเข้าไปก่อน” เขาถามเด็กสาวว่า“ย้อนกลับไปตอนที่เราทำงานเกี่ยวกับเหล็กกล้าในถ ้าซูเทียนสภาพแวดล้อมนั้นแย่มาก ทำไมเจ้าไม่คิดที่จะพาข้าไปด้วย ? ”
เฟิงหยูเองไม่รู้วิธีการตอบกลับในขณะนั้น ในเวลานั้นไม่ใช่ว่านางไม่คิดจะพาซวนเทียนหมิงไปพักผ่อน แต่นางก็ยังคงมีอะไรติดค้างอยู่ในใจหลังจากทั้งหมดนางไม่ได้มาจากยุคนี้ สิ่งที่อยู่ในมิติของนางไม่ได้เป็นของยุคนี้ อะไรก็ตามที่ถูกนำออกมานั้นสามารถทำให้โลกสั่นสะเทือนได้จะเป็นการดีที่สุดถ้านางไม่อนุญาตให้บุคคลอื่นเข้าไปในสถานที่นั้นและสงวนไว้ให้นางเข้าไปได้คนเดียว
แต่นั่นเป็นวิธีที่ผู้คนเป็น เมื่อพูดถึงความลับ บางคนยิ่งเข้าใจว่าไม่มีใครต้องเรียนรู้เกี่ยวกับมัน อีกคนหนึ่งก็อยากแบ่งปันมันกับใครบางคน นี่เป็นสภาวะทางจิตวิทยาทั่วไปของมนุษย์ เฟิงหยูเองเป็นมนุษย์เช่นกันและนางไม่สามารถหลีกเลี่ยงสิ่งนี้ได้ นางอธิบายเหตุผลนี้ต่อซวนเทียนหมิงแล้วบอกเขาว่า “เนื่องจากได้พิจารณาแล้วว่าจะมีคนที่จะแบ่งปันสถานที่นั้นกับข้า ซวนเทียนหมิง ข้าหวังว่ามันจะเป็นเจ้า ต้องเป็นเจ้า ! ”
เขาหัวเราะและเอื้อมมือจับใบหน้าของนาง แก้มกลมและนุ่ม เขารู้สึกมีความสุขเล็กน้อย “หากมิติของเจ้ามีที่พักผ่อนที่ดียิ่งขึ้น อย่าอดทนนอนใ
