เมื่อเฟิงหยูเองมาถึงที่โรงหมอ นางเห็นหมอผีซางคังนั่งที่ด้านข้างของผู้ลี้ภัยอย่างพ่ายแพ้ ผู้ลี้ภัยนอนอยู่บนพื้นและคร ่าครวญด้วยความเจ็บปวด ดูเหมือนว่าเขากำลังพยายามจะจับขาของเขา แต่เขาไม่สามารถจับถึงได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตราบใดที่เขาเอนตัวไป
ขาทั้งสองของเขามีแผลเปิดขนาดใหญ่ขณะที่ขากางเกงฉีกขาด จากน่องถึงข้อเท้ามันบวมจนเท่ากับต้นขาของเขา นั่นไม่ใช่ทั้งหมด เท้าซ้ายหมุนไปด้านหลังโดยที่ด้านล่างของเท้าชี้ขึ้น ทุกครั้งที่เท้าซ้ายขยับคนก็จะขยับเช่นกัน มันเป็นเหมือนการดึงลงมาจากพื้นดิน มันไม่ได้เชื่อมต่อกับกระดูกเลย
เมื่อเห็นนางมาถึง ซางคังก็ชี้ไปที่เท้าของบุคคลนั้นแล้วกล่าวว่า “มันหักแน่ ๆ กระดูกน่องก็หักเช่นกัน เขาบอกว่าเขารู้สึกว่ามันเจ็บเมื่อสองสามวันที่ผ่านมา แต่ไม่ได้คิดว่าจะเป็นมากเพราะมันไม่มีอาการบาดเจ็บจากภายนอก เขาคิดว่าเขาเหนื่อย แต่วันนี้มันรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆจนกระทั่งเขาทนไม่ไหว จนวันนี้อาการทรุดตัวลง” เขามองไปที่เฟิงหยูเองด้วยท่าทางที่มีปัญหา “ข้าไม่รู้วิธีรักษาขอรับ”
ครั้งที่แล้วเมื่อเฟิงหยูเองรักษาอาการบาดเจ็บของซวนเทียนเย่ แม้ว่าเขาจะสังเกตอยู่ข้าง ๆ เพราะเฟิงหยูเองไม่ได้มีเจตนาที่จะอธิบายใด ๆ นางไม่ได้พูดอะไรนอกจากคำแนะนำที่จำเป็น เขาเห็นเครื่องมือแปลก ๆ แต่เขาไม่เคยใช้มัน สิ่งสำคัญที่สุดคือเฟิงหยูเองรักษาซวนเทียนเย่แค่เพียงให้เขาสามารถนั่งในรถเข็นเป็นคนพิการ นางไม่ได้ตั
