ี้ ซวนเทียนหมิงตอบด้วยน ้าเสียงที่เป็นธรรมชาติมากขึ้น “ข้าอยากให้เจ้าพักผ่อน ซางคังกำลังนั่งอยู่ในโรงหมอและดูแลผู้ป่วยให้เจ้า ข้าเห็นว่าเขาจัดการได้ค่อนข้างดี” ขณะพูดเขาดึงนาง “ลุกขึ้นเร็ว ข้าหิวแล้ว”
เฟิงหยูเองคลุมหน้านางและมองเขาผ่านช่องว่างอย่างระมัดระวังกล่าวว่า “เอ่อ…ข้ากินแล้ว”
“อะไรนะ ? ” ซวนเทียนหมิงงงงวย “เจ้ากินเมื่อไหร่ ? คนข้างนอกบอกว่าเจ้าไม่ได้ออกไปข้างนอก เจ้า…” เขาตอบโต้ทันที “เจ้ากินอาหารจากแขนเสื้อของเจ้าหรือ ? ”
เฟิงหยูเองพยักหน้าและดวงตาของนางก็เป็นประกายขึ้นมา ทันใดนั้นนางก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่าง ดังนั้นนางจึงวางมือลงและพูดอย่างฉลาด“ซวนเทียนหมิง ข้าจะเอาอาหารออกมาให้เจ้า เดี๋ยวก่อน รอก่อน ! ”ขณะที่นางพูดสิ่งนี้นางก็หายตัวไปในมิติทันที
ซวนเทียนหมิงขยี้ตา แม้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ชายาของเขาแสดงให้เห็นถึงความสามารถประเภทนี้ แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าความสามารถนี้ค่อนข้างท้าทาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับความกล้าหาญของเขา มีหลายครั้งที่เขากลัวอย่างแท้จริงว่าหญิงสาวจะไม่ออกมาหลังจากเข้ามา ถ้านางหายตัวไปในโลกนี้ เขาก็ยังมีความเชื่อว่าเขาจะได้พบนาง แต่ถ้านางหายไปในมิตินั้น เขาจะไปตามหานางได้ที่ไหน ?
ซวนเทียนหมิงคิดกับตัวเอง เมื่อเด็กผู้หญิงคนนั้นกลับออกมา เขาจะบอกให้นางเข้าไปในมิติน้อยลงในอนาคตหรือ เขาจะขอดูว่านางจะพาเขาเข้าไปข้างในได้หรือไม่ เช่นนี้แม้ว่านางจะหายไป ถ้าทั้งสองอยู่
