การเผาศพครั้งนี้นานถึง 2 ชั่วยาม หลังจากการเผาไหม้เสร็จสิ้น เฟิงหยูเองก็แจกจ่ายยาฆ่าเชื้อที่นางนำมา และให้ทหารฉีดสเปรย์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ อารมณ์ของผู้คนเริ่มคงที่และพวกเขาคำนับ 3 ครั้งให้ศพที่ถูกเผา จากนั้นพวกเขาติดตามซวนเทียนหมิงกลับไปยังที่พัก
เมื่อพวกเขากลับมา ซวนเทียนเก้อเริ่มสั่งให้ทหารเริ่มแจกจ่ายโจ๊ก เป็นโจ๊กและผักที่เรียบง่ายอีกครั้ง มีข้าวจำนวนมาก ทุกคนมีความสุขกับอาหาร
เฟิงหยูเองและซวนเทียนหมิงไปที่ที่พักพิงเพื่อทานอาหาร เฟิงหยูเองดึงเนื้อกระป๋องและส่งมอบให้ซวนเทียนหมิง แต่เขากับไม่ยอมรับและส่งคืนกลับมาให้มา แม้ว่าเฟิงหยูเองจะบอกเขาว่ายังมีอยู่มิติของนางอีกมาก แต่เขาก็ยังให้นางกินก่อน
เฟิงหยูเองทำอะไรไม่ถูก อย่างไรก็ตามนางไม่สามารถลิ้มรสอะไรเลยนางถอนหายใจและวางตะเกียบนางถามซวนเทียนหมิงว่า “ เจ้าไม่หิวหรือ ? ”
ซวนเทียนหมิงยิ้มอย่างขมขื่นแต่ไม่ได้วางตะเกียบของเขา เขาเพียงแค่บอกกับเฟิงหยูเอง “แม้ว่าเจ้าไม่หิว เจ้าก็ต้องกินเพื่อรักษาความแข็งแกร่งของเจ้า สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเรายังมีพลังงานอยู่ อย่างนี้เราสามารถช่วยผู้คนได้มากขึ้น”
เฟิงหยูเองพยักหน้าหยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้ง นางหยิบชามขึ้นมา แต่ก็ยังคิดถึงอะไรอยู่ ไม่นานนางก็กล่าวอีกครั้ง “เรามีคนไม่เพียงพอ เราไม่สามารถให้ซวนเทียนเก้อทำอาหารอยู่ที่นี้ได้ ข้าคิดว่าจะพาบ่าวรับใช้ที่เมืองหลวงออกมาช่วย แต่เราไม่มีที่พักพิง
