โพธิสัตว์องค์ที่เก้า
สิบลี้นอกเมืองหลวงมีหลุมลึกที่เกิดจากฝนตกหนักอยู่ด้านหน้าของหมู่บ้านร้าง ทุกคนในหมู่บ้านหนีไปแล้ว บางคนก็มุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงและบางคนก็หนีไปที่อื่น หมู่บ้านนั้นถูกทิ้งร้างมานาน บ้านที่ไม่มั่นคงก็ทรุดตัวลงทั้งหมด ตอนนี้ไม่มีบ้านแม้แต่หลังเดียว
เฟิงหยูเองให้วังซวนพานางไปที่ทางเข้าหมู่บ้าน ในขณะที่เดินวังซวนบอกกับนางว่า “เมื่อคืนองค์ชายเก้าสั่งให้ทหารนำศพทั้งหมดมาที่นี่หลังจากรวบรวมมาพวกเขาจะเริ่มเผาทันที แต่ผู้ลี้ภัยไม่เห็นด้วย คนที่ตายไปนั้นเป็นญาติของผู้ลี้ภัย พวกเขาทั้งหมดยืนยันว่าพวกเขาจะต้องถูกฝัง แต่ฝนตกหนักดินก็เป็นโคลน สกปรกมากเจ้าค่ะ ! ”
เฟิงหยูเองขมวดคิ้วและเพิ่มความเร็วในการเดิน ไม่นานพวกเขามาถึงหน้ากลุ่มคน
มีผู้ลี้ภัยจำนวนมากมารวมตัวกันรอบ ๆ ทางเข้าหมู่บ้าน ผู้ที่พักในที่พักพิงได้รับโจ๊กร้อน ๆ และรับยาจากเฟิงหยูเองเริ่มฟื้นตัวแล้ว เมื่อมาถึงจุดนี้ พวกเขาเริ่มมีแรงขึ้นมาและไม่ยอมให้เผาศพ
นางได้ยินเสียงคนจำนวนมากร้องไห้และเสียงกรีดร้อง บิดา มารดาของพวกเขาและบุตรของพวกเขา นอกจากนี้ยังมีการกล่าวหาว่าทหารของซวนเทียนหมิงและราชวงศ์ต้าชุนเลือดเย็นและไร้ความรู้สึก พวกเขาสร้างกำแพงมนุษย์กั้นทางทหาร พวกเขาไม่เต็มใจที่จะยอมให้ทหารจุดกองเพลิง เฟิงหยูเองมองผ่านช่องว่างระหว่างผู้คน และพบว่ามีคนจำนวนมากนั่งอยู่ในกองศพ สามีภรรยากอดบุตรที่เสียชีวิตไปหลายวันแล้วและที่
