จำนวนมาก
คำพูดของซวนเทียนหมิงเป็นเหมือนยาที่ทำให้เฟิงหยูเองอุ่นใจ อารมณ์ของนางค่อย ๆ สงบลง และนางก็หันไปมองผู้ลี้ภัย นางไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป ทุกอย่างพึ่งพาความพยายามของมนุษย์ ไม่ว่าจะยากลำบากเพียงใดพวกเขาเพียงแต่ต้องร่วมกันฝ่าฟัน นางบอกไปแล้วว่านางจะช่วยปกป้องอาณาจักรนี้ เมื่ออยู่กับนางที่นี่โลกจะไม่ตกอยู่ในความโกลาหล แม้ว่าจะมีโรคระบาด มันก็จะไม่แพร่กระจาย !
เฟิงหยูเองเงยหน้าขึ้นและมองที่ซวนเทียนหมิง สายตาของนางเริ่มแน่วแน่ อันที่จริงนางขดมุมริมฝีปากของนางเป็นรอยยิ้ม กล่าวเสียงดังพูดว่า“ข้าไม่กลัว ! ”
ซวนเทียนหมิงหัวเราะออกมาและใช้กำลังภายในของเขา เขาตะโกนเสียงดังลงที่คนใกล้ประตูเมือง “ทหารทุกคน ฟังคำสั่งของข้า ! ”
เสียงตะโกนดังขึ้นมาท่ามกลางสายฝนและฟังเหมือนฟ้าร้อง เสียงของผู้ลี้ภัยกระแทกประตูก็เงียบไป
ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง ทหารยืนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ขณะที่ผู้ลี้ภัยก็หยุดทำลายประตูเช่นกัน คนที่นอนราบทุกคนลุกขึ้นนั่ง ขณะที่คนที่สวดอ้อนวอนลดมือลง ในขณะนี้ทุกคนหันความสนใจไปที่ด้านบนสุดของกำแพงเมือง แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่าใครยืนอยู่ที่นั่นพวกเขารู้ว่าใครก็ตามที่สามารถตะโกนผ่านสายฝนนี้ไม่ได้เป็นคนปกติ
ขณะที่ทุกคนเฝ้าดูเขา ซวนเทียนหมิงพูดอีกครั้ง มันเต็มไปด้วยพลังอย่างไรก็ตามมันทำให้ทุกคนรู้สึกตกใจเพราะเขากล่าวว่า “ล้อมรอบประตูเมือง และจับทุกคนที่พยายามทำลายประตูเมื
