พวกเขาเริ่มตะโกนและมันก็ฟังดูยุ่งเหยิงไปหมด อย่างไรก็ตามจะได้ยินคำสองสามคำเป็นครั้งคราวเฟิงหยูเองได้ยินปราชาชนพูดว่า: ทำไมประตูเมืองราชวงศ์ต้าชุนไม่ยอมให้คนของราชวงศ์ต้าชุนเข้าไป มันก็เป็นบ้านของพวกข้า แต่ทำไมถึงไม่ให้พวกเราเข้าไป ? เจ้าเป็นองค์ชายองค์ไหน ? เจ้าจะฆ่าเรา
นางหันไปมองซวนเทียนหมิง ใบหน้าของเขาที่ใส่หน้ากากทองคำซึ่งซ่อนความรู้สึกทั้งหมดของเขาไว้ แม้กระนั้นดอกบัวสีม่วงระหว่างคิ้วของเขากลายเป็นสีเข้ม นางรู้ว่าดอกบัวเป็นสีเข้มเนื่องจากอารมณ์ของซวนเทียนหมิงที่ปั่นป่วนยิ่งขึ้น พวกเขาจับมือกันแน่นขึ้น และนางจะรู้สึกได้ถึงความลำบากใจของเขา คนเหล่านั้นด้านล่างเป็นราษฎรของเขา !
“ไม่มีใครที่พยายามฆ่าพวกเจ้า!” ในที่สุดซวนเทียนหมิงพูดขึ้นอีกครั้ง“ฟังให้ดี องค์ชายผู้นี้เป็นองค์ชายเก้าของราชวงศ์ต้าชุน, ซวนเทียนหมิงในวันนี้ข้าจะสาบานกับพวกเจ้า ฮ่องเต้ทรงรักปราชาชนเท่าที่ฝ่าบาทรักบุตร ข้า ซวนเทียนหมิง จะแบกรับภาระนี้กับสหายทุกคนที่เจอกับภัยพิบัตินี้ ปัญหาทั้งหมดที่พวกเจ้าพบ องค์ชายผู้นี้จะเผชิญหน้ากับพวกมัน แม้ว่าเจ้าจะไม่สามารถเข้าสู่เมืองหลวงได้ องค์ชายองค์นี้จะนำองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันพร้อมกับองค์หญิงหวู่หยางออกจากเมืองเพื่อสร้างที่พักพิงให้พวกเจ้า จัดหาอาหาร รักษาอาการบาดเจ็บ และช่วยพวกเจ้าให้รอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งนี้ ไม่ต้องกังวล บ้านที่ถูกทำลายของเจ้าจะได้รับการซ่อมแซมโดยราชสำนัก
