ยและหิวจนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ พวกเขานอนอยู่ในแอ่งโคลน ผู้คนที่เหลือพลังงานบางคนวิ่งหนีไปที่ประตูเมือง นอกจากนี้ยังมีเด็ก ๆ ที่ร้องไห้ไม่หยุด นอกจากนี้ยังมีผู้สูงอายุและผู้หญิงอธิษฐานอย่างเงียบ ๆ
นางประเมินคร่าว ๆ ว่ามีผู้ลี้ภัยอย่างน้อย 10,000 คนอยู่ข้างนอก
มือที่ซวนเทียนหมิงถือไว้ค่อย ๆ เย็นลง แม้แต่สำหรับนางเมื่อเผชิญกับฉากแบบนี้นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัว
นอกเมืองผู้ลี้ภัยขว้างร่างกายทำให้เกิดเสียงสั่นสะเทือนจากสวรรค์ ในบางครั้งคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจะถูกเปลี่ยน พวกเขาตะโกนซ ้า ๆ ว่า“ให้เราเข้าไป” แม้แต่หอคอยเมืองที่พวกเขายืนก็เริ่มสั่นคลอน
ซวนเทียนหมิงรู้สึกถึงความรู้สึกของนาง และจับมือนางแน่นยิ่งขึ้นจากนั้นเขาก็กระซิบ “อย่ากลัวเลย ข้าอยู่ที่นี่โลกจะไม่ตกอยู่ในความโกลาหล”
