“องค์หญิงแห่งมณฑล องค์ชายเก้าสั่งให้เราเตรียมที่พักสำหรับผู้ลี้ภัยขอรับ ! ”
จากนั้นนางก็เข้าใจว่าทำไมทหารที่ผ่านไปมาถือกรอบไม้ แต่… “ฝนตกหนักมากที่พักพิงจะมีประโยชน์อะไร ? พวกเขาได้รับอนุญาตให้เข้าไปในเมืองหลวงได้หรือไม่ ? ”
วังจู้โบกมือของเขาซ ้า ๆ “องค์หญิงแห่งมณฑลมีคนมากเกินไป ถ้าพวกเขาเข้ามา มันจะกลายเป็นความยุ่งเหยิง และไม่มีที่ให้พวกเขาหลบฝนได้ ! ”
เฟิงหยูเองรู้ว่านี่คือความจริง สำหรับอาณาจักร สถานที่อื่น ๆ อาจตกอยู่เป็นความยุ่งเหยิงได้แต่เมืองหลวงเป็นข้อยกเว้น จากคำกล่าวของฟู่หรง มีผู้ลี้ภัยจำนวนมากอยู่ข้างนอก หากพวกเขาทั้งหมดถูกปล่อยให้เข้ามาในเมืองหลวง มันจะกลายเป็นความยุ่งเหยิงอย่างแน่นอน
นางไม่ได้คอยวังจู้อีกต่อไป เพียงแต่เตือนเขาว่า “การจัดตั้งที่พักพิงไม่ใช่เรื่องดี ผู้คนจำเป็นต้องถูกส่งไปยังซากศพที่อยู่ไกลออกไปรวบรวมพวกเขาเข้าด้วยกัน ข้าจะคิดหาวิธีเผาศพพวกนั้น”
วังจู้พยักหน้าเสียงดังกล่าวว่า “องค์หญิงแห่งมณฑลรีบกลับไป ลูกน้องคนนี้จะทำงานขอรับ ! ” หลังจากพูดอย่างนี้เขาก็รีบกลับไปท่ามกลางสายฝน
เฟิงหยูเองมองเห็นทหารวิ่งไกลออกไป นางเป็นกังวลอีกครั้ง เมื่อฝนตกหนักมาก ที่พักพิงนั้นจะเป็นประโยชน์อะไรบ้าง ? มีผู้ลี้ภัยกี่คนที่อยู่นอกเมือง ? ที่พักพิงนี้ต้องใหญ่แค่ไหน
นางครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งแล้วก็หันกลับมา นางเรียกฉิงหยูไปที่ห้องของนาง นางเขียนในขณะที่กล่าวว่า “เดี๋ยวส่งคนไปที
