มณฑลเฟิงตง ทั้งมณฑลถูกทำลาย พวกเขาถึงเมืองหลวงด้วยความยากลำบากอย่างมาก พวกเขาเป็นทั้งผู้สูงอายุและเด็ก ๆ การย้ายท่ามกลางสายฝนจะทำให้เสนาบดีผู้นี้… ทำให้ขุนนางผู้นี้รู้สึกทนไม่ไหวขอรับ ! ”
จางหยวนพยักหน้า “ฮ่องเต้ทรงทราบเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว และผู้คนถูกส่งไปที่พักพิงภัยพิบัติ ในส่วนที่เกี่ยวกับมณฑลเฟิงตงจะมีขั้นตอนในการแก้ไขปัญหานี้ ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องงนี้ ยิ่งไปฝ่าบาทยังทรงตรัสว่าไม่มีทางที่จะเคลื่อนย้ายท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักเช่นนี้ ดังนั้นจึงไม่ต้องรีบเร่งและฝ่าบาทจะไม่คิดค่าเช่า แต่จะต้องมีการแลกเปลี่ยนโฉนดในวันนี้ นี่เป็นการช่วยที่ข้าต้องออกจากพระราชวัง เจ้าก็รู้ว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในพระราชวัง เราไม่มีเวลาพอที่จะดูแลฝ่าบาทจะมีเวลาที่จะออกมาที่นี่อย่างต่อเนื่องได้อย่างไร ! ”
เฟิงจินหยวนพูดอย่างใจจดใจจ่อ “ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะไม่ให้ขันทีจางออกมา ขุนนางผู้นี้จะส่งมันเข้าไปในพระราชวังขอรับ”
“โอ้!” จางหยวนหัวเราะออกมา “ขุนนางเฟิงจะต้องล้อเล่น ตอนนี้เจ้าเป็นแค่ขุนนางขั้นห้า เจ้าไม่มีสิทธิ์เข้าพระราชวังได้ตลอดเวลา”
“นี่…” เฟิงจินหยวนตกตะลึง และเหงื่อออกมาทางหน้าผาก เขาถูมือเข้าด้วยกัน
อันชิถาม “ท่านพี่หนาวหรือ ? ”
เขาจ้องเขม็งไปที่อันชิด้วยสายตาที่เย็นชา จากนั้นก็ขยี้เท้าของเขาแล้วกล่าวว่า “ดี! ขันทีโปรดรอสักครู่ โฉนดอยู่ในห้องหนังสือ ขุนนางผู้นี้จะไปหา และนำมันมาเอง ! ”
