ซ่ เสียงคนตะโกนดังมาว่า“เอาไปถ้าเจ้าต้องการ ถ้าเจ้าไม่ต้องการก็ไปที่อื่น ! เจ้าขออาหารแต่บ่นว่ามันเหม็น ! ”
เฟิงจินหยวนรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างแท้จริง เขาต้องการที่จะจากไปแต่เขาก็รู้สึกไม่ดี เมื่อเขาอยู่ในคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลฟ้าร้องดังขึ้น แต่ฝนก็ไม่ตก คราวนี้มันดูราวกับว่ามันกำลังจะลงมา มันทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออกเล็กน้อย
เขามองไปที่ประตูที่ปิดอย่างแน่นหนา จากนั้นก็พูดเสียงดัง “อย่าดูถูกคนอื่น ! อย่าลืมว่าตระกูลเฟิงของเรายังคงมีองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันอยู่ ! ” หลังจากพูดอย่างนี้เขาก็ออกไปอย่างรวดเร็ว
เฟิงจินหยวนไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันหนึ่งที่เขาต้องพึ่งพาเฟิงหยูเองเพื่อรักษาหน้าของตัวเอง ทันใดนั้นเขาก็พบว่าตระกูลเฟิงมองหาเสาหลักในการสนับสนุนเป็นเวลาหลายปีด้วยการเลี้ยงดูบุตรสาว ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเลี้ยวผิดในบางจุด มันเป็นอย่างที่ฮูหยินผู้เฒ่าได้กล่าวในช่วงบ่ายเฟิงเฉินหยูไม่ใช่ความหวังของตระกูลเฟิง แต่เป็นเฟิงหยูเอง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา… พวกเขาได้กอดขาผิดคนอย่างชัดเจน …
บูม !
เสียงฟ้าร้องดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฝนตกลงมาและตกหนักมาก ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างค่อยเป็นค่อยไปจากแสงเป็นฝนตกหนัก ทันใดนั้นราวกับว่าทั้งท้องฟ้าเปิดขึ้นและฝนก็ตกลงมา มันตกลงบนหัวและร่างกายของเฟิงจินหยวน
เขาไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคงจากสายฝน ฝนกระเด็นขึ้นมาจากพื้นดินและมีหมอกปกคลุมถนน ทำให้มองเห็นถนนไม่ชัดเจน เ
