มื่อประตูเรือนจำถูกปิดลงทหารภายในกล่าวว่า “ทุกคนบอกว่าองค์ชายเก้ากลัวพราชายาของเขา ดูเหมือนว่านี่เป็นเรื่องจริง ! ”
ฝนตกยังคงหนัก แม้ซวนเทียนหมิงจะออกจากคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลหลังจากทานอาหารแล้ว ฝนก็ยังไม่หยุด
เฟิงหยูเองนั่งข้างเตียงของนาง นางไม่พูด นางแค่มองออกไปข้างนอกต่อไป โชคดีที่ลมไม่พัดมาทางนี้ นอกจากโถงทางเดินยาวขวางทางแม้ว่าจะเปิดหน้าต่าง ฝนก็จะไม่พัดเข้าด้านใน เช่นนี้นางนั่งที่นั่นตั้งแต่บ่ายจนถึงเย็น นางกินข้าวเย็นที่หน้าต่าง
หวงซวนทนไม่ไหวแล้วถามนางว่า “คุณหนู ทำไมนั่งอยู่ที่นั่นมองดูสายฝนเจ้าคะ ? ”
เฟิงหยูเองชี้หน้าต่างออกไปที่ท้องฟ้า “มองว่าฝนตกตลอดตั้งแต่คืนที่ผ่านมา และดูเหมือนว่ามันจะไม่หยุด ท้องฟ้าก็ยังไม่สว่างเลย”
หวงซวนและวังซวนมองออกไปด้านนอก แต่แน่นอนมันมีฝนตกมาอย่างยาวนาน ตามปกติหลังจากฝนตกมานานแล้วฝนก็ควรจะหยุดตกอย่างไรก็ตามท้องฟ้าเป็นเหมือนเฟิงหยูเองอธิบาย มันยังคงมืดมนและไม่มีวี่แววว่าจะสว่างเลย
วังซวนเป็นกังวลเล็กน้อย “ฝนจะตกหนักแบบนี้อีกนานหรือไม่เจ้าคะ ?ข้าได้ยินมาว่ามีสถานที่หลายแห่งในมณฑลประสบภัยพิบัติ ข้าแค่หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นในค่ายทหาร”
คืนนี้ผ่านไปโดยการฟังเสียงของพายุ วันต่อมาเมื่อผู้คนตื่นขึ้นมาฝนก็ยังไม่หยุด ในวันนี้เฟิงเฉินหยูจะต้องถูกประหารชีวิตโดยการตัดเอว !
