่าเจ้าหน้าที่เฟิงกล่าวว่าเป็ดตัวนี้เป็นเพียงแค่เป็ดเหม็นสาป และองค์หญิงแห่งมณฑลสำลักเกือบตาย บอกกับเสด็จพ่อว่าองค์หญิงแห่งมณฑลผู้นี้ยังไม่อยากตายและยังปรารถนาที่จะช่วยเหลือต้าชุน”
วังซวนพยายามกลั้นหัวเราะอย่างมาก นางหยิบจานขึ้นมาอย่างนุ่มนวล นางกำลังจะจากไป จากนั้นเฟิงจินหยวนก็ตอบสนองและตระหนักว่าเขาพลาดไปแล้ว เขาเกลียดที่เขาไม่สามารถตบตัวเองได้เห็นได้ชัดว่าเขารู้ว่าเป็ดตัวนี้ถูกส่งมาจากฮ่องเต้ แต่ทำไมเขาถึงพูดอย่างนั้น ? เมื่อใดก็ตามที่เขาเห็นผู้หญิงคนนี้ เขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของเขาได้แม้แต่น้อย มันไม่ดีเลย
เขาหยุดวังซวน ในที่สุดเขาก็สามารถควบคุมอารมณ์ของเขาได้ “ข้าไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ไม่จำเป็นที่จะต้องจริงจังกับมัน” จากนั้นเขาก็พูดกับเฟิงหยูเอง “ข้ามาที่นี่เพื่อขอร้องบางอย่าง”
“ขอร้องข้า ? ” เฟิงหยูเองยักไหล่ “ท่านพ่อมาขอความช่วยเหลือจากข้าแต่ท่านพ่อมาสาปแช่งให้ข้าสำลักเป็ดตาย ถ้าข้าตายใครจะช่วยท่านพ่อได้”
เฟิงจินหยวนไม่ต้องการทะเลาะกับนาง อย่างไรก็ตามเขาสังเกตเห็นคำพูดที่นางใช้และพูดด้วยความปิติ “ความหมายของเจ้าคือ… เจ้าเห็นด้วยหรือไม่”
“ข้าไม่เห็นด้วย” เฟิงหยูเองบอกกับเขาอย่างชัดเจน “ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตามข้าจะไม่เห็นด้วยกับมัน ท่านพ่อไม่ต้องเสียเวลา โปรดกลับไป”
“เจ้า…” เฟิงจินหยวนกลายเป็นคนคลั่ง “ข้าเป็นบิดาของเจ้า ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเจ้าตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำไมเจ้า
