นไดจึงก้มหน้าลงและไม่พูดอะไร ในเวลานี้จุนม่านพูดขึ้นว่า“ท่านพี่อย่าได้โทษอนุและเด็ก ไม่ใช่ว่าองค์หญิงแห่งมณฑลสัญญาว่าจะให้ประโยชน์ใด ๆ แก่พวกเขา แต่นั่นเป็นเพราะคุณหนูใหญ่ทำเรื่องเลวร้ายมากมายเกินไป ในช่วงเวลานี้ท่านพี่ควรคิดถึงวิธีที่จะผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้ไม่ใช่หรือ ? หรือบางทีท่านพี่ควรสงสัยว่าทำไมท่านถึงพร ่าบ่นเรื่ององค์หญิงแห่งมณฑล เมื่อตระกูลเฟิงเลี้ยงดูบุตรสาวที่น่าอับอายเช่นนั้น ? เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับองค์หญิงแห่งมณฑลอย่างสิ้นเชิง”
ฮูหยินผู้เฒ่าก็คิดแบบนี้และถามเฟิงจินหยวน “สำหรับเรื่องนี้ ทางพระราชวังว่าอย่างไรบ้าง ? ”
เฟิงจินหยวนก็ฟื้นความรู้สึกของเขาได้ เมื่อนั้นเขาจึงรู้ว่ามันเป็นทัศนคติของพระราชวังที่มีความสำคัญในการแสวงหาความรับผิดชอบนี้ แต่…“ข้าไม่สามารถเข้าพบฮ่องเต้ได้”
จุนเหม่ยถามว่า “ท่านพี่ไม่ได้ไปหรือฮ่องเต้ไม่ยอมพบท่านพี่”
เฟิงจินหยวนตอบ “ฮ่องเต้ไม่อยากพบข้า”
ทั้งครอบครัวเงียบลงและเริ่มคาดเดา หายนะอะไรจะเกิดขึ้นกับตระกูลเฟิงในครั้งนี้
ข้างนอกห้องโถง เฮ่อจงรีบวิ่งเข้าไปข้างในพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แม้แต่เสียงของเขาก็ยังสั่นไหว “ท่านฮูหยินผู้เฒ่าท่านใต้เท้า พระราชวังส่งพระราชโองการมาขอรับ”
เฟิงจินหยวนรู้สึกเสียง “บูม” ใกล้หูของเขา และร่างกายของเขาโน้มตัวไปด้านข้างเกือบทำให้เขาล้มลง จินเฉินสนับสนุนเขาจากด้านข้าง แต่นางไม่มีกำลังมา
