รถนาที่จะเยาะเย้ยเฟิงเฉินหยูหายไป นางนั่งอยู่ที่ฝั่งของฮันชิในขณะที่ฟังเสียงร้องไห้ของฮูหยิน
ฮูหยินผู้เฒ่าร้องไห้มาพักหนึ่งแล้วรู้สึกว่าไม่มีอะไรอีกต่อไป หลังจากคิดแล้วใครจะรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ทันใดนั้นนางก็ชี้ไปที่เฟิงหยูเองและถามด้วยเสียงดัง “เจ้าก็อยู่ที่นั่นในเวลานั้น ทำไมเจ้าไม่ช่วยพูดให้พี่สาวของเจ้า ? เห็นได้ชัดว่านางได้รับอันตรายจากใครบางคน นาง…”ในขณะที่นางพูด ฮูหยินผู้เฒ่าก็จำได้ว่าเฟิงจินหยวนเคยบอกนางว่าเฟิงเฉินหยูได้บอกเขาอย่างชัดเจนว่านางหายดีแล้ว ในเวลานั้นพวกเขาสบายใจและมั่นใจอย่างมาก ทีนี้เรื่องแบบนี้ก็เกิดขึ้น เป็นไปได้หรือไม่ที่เฟิงหยูเองเป็นคนทำ ? เมื่อความคิดนี้ปรากฏขึ้น ไม่ว่านางจะคิดอย่างไรนางก็รู้สึกว่านี่เป็นสาเหตุ ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธและร้องออกมาก่อนที่จะส่งเสียงกรีดร้อง “เป็นเพราะเจ้า ! เจ้าเป็นคนที่ต้องการฆ่าพี่ใหญ่ของเจ้า ! ”
เฟิงหยูเองกระแทกจอกชาของนางลงบนโต๊ะ การเคลื่อนไหวกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนสะดุ้งด้วยความกลัว
ฮูหยินผู้เฒ่าสั่นเทา ในตอนแรกนางต้องการพูดอีกสองสามคำ แต่เมื่อคำพูดที่มาถึงริมฝีปากของนาง มันก็ถูกกลืนลงไปจนเกือบทำให้นางกัดลิ้นตัวเอง นางเริ่มรู้สึกเสียใจ เฟิงเฉินหยูนั้นไร้ค่าแล้ว แต่นางก็ถามเฟิงหยูเองเพื่อเห็นแก่คนไร้ค่า นางบ้าไปแล้วเหรอ ?
เฟิงหยูเองยืนขึ้นแล้วเดินไปหานาง จ้องมองนางเหมือนมีด ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าต้องการถอย แต่จุนเหม่ยอยู่ด้
