คำพูดของซวนเทียนหมิงทำให้เฟิงหยูเองกรอกตา ทันใดนั้นนางก็นึกถึงบางสิ่ง และโน้มตัวไปข้างหน้า นางยื่นแขนโอบรอบคอของเขาและพูดด้วยน ้าเสียงลึกลับ “ถ้าเช่นนั้นมีปฏิกิริยาด้านลบในบริเวณนั้นหรือไม่ ?ตัวอย่างเช่นมีอาการปวดอะไรบ้าง”
ซวนเทียนหมิงไม่รู้ว่านางหมายถึงอะไรดังนั้นเขาจึงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “มันเจ็บ มีความเจ็บป่วยใด ๆ ที่ไม่เจ็บหรือ ? ชายารักเจ้าควรให้การรักษาสามีด้วย”
ชายาของเขาหลับตา และพูดด้วยน ้าเสียงซุกซน “ตั้งแต่สมัยโบราณการแพทย์แผนตะวันออกกล่าวเสมอว่าอาการบาดเจ็บจากภายนอกควรได้รับการรักษาจากภายใน แต่ก็มีอีกคำพูดหนึ่งในทางการแพทย์ของเรา”
ซวนเทียนหมิงงงงวย “ว่าอย่างไร?”
“ตัดสิ่งที่เจ็บปวดทิ้ง ! ”
“เจ้ามันบ้า ! ” เขาได้ยินเสียงกัดฟันพูด
เฟิงหยูเองหัวเราะเสียงดัง กระโดดลงมาจากโต๊ะที่นางนั่ง นางหลบไปข้างหลังเป่ยจื่อ “นายของเจ้ากำลังจะกัดใครซักคน ! ”
เป่ยจื่อเกือบหัวเราะ ตัดสิ่งที่เจ็บปวดทิ้ง องค์หญิงช่างดุร้ายจริง ๆ !
ขณะที่พวกเขาหัวเราะและล้อเล่น พวกเขาเห็นนางกำนัลอาวุโสโจวเข้ามาในเรือนพร้อมกับจดหมาย เฟิงหยูเองเดินไปดู “เป็นเทียบเชิญไปงานเลี้ยงหรือไม่”
นางกำนัลอาวุโสโจวยิ้มแล้วกล่าวว่า “เพคะ” จากนั้นนางก็พูดกับซวนเทียนหมิง “พราชายารองแห่งตำหนักเซียงได้ส่งเทียบเชิญไปยังตำหนักหยูเพคะ”
หวงชวนได้ยินเรื่องนี้ และหัวเราะ “พราชายารองมีพิธีอะไรให้เข้าร่วมหรือ ! ”
อย่างไรก็ตามวังชวนก็กล่
