หรือเจ้าค่ะ”
หวงซวนพูดอย่างตรงไปตรงมา “มันไม่อร่อยหรือเจ้าคะ ? พ่อครัวทำรสชาติอ่อนไปหรือเจ้าค่ะ หรือเขาลืมวิธีการปรุงอาหารหลังจากเปลี่ยนครัวหรือเจ้าคะ”
เฟิงหยูเองเล่นตะเกียบของนาง และยังคงสะกิดหนังไหล่หมู ในขณะที่จิ้มนางกล่าวว่า “มันไม่เกี่ยวกับพ่อครัว ไหล่หมูนี้ยังคงอร่อยเหมือนเมื่อก่อน เพียงว่าเมื่อข้ากินข้านึกถึงหยูเฉียนหยิน มันเหมือนมีเรื่องรำคาญใจข้า มันน่ารำคาญจริงๆ”
“บ่าวรับใช้คนนี้ก็โกรธนางเช่นกันเจ้าค่ะ” หวงซวนกล่าวว่า “เพื่อพูดถึงสิ่งที่สาว ๆ ชอบทานนี่ไม่ยากเลยที่จะรู้ ท้ายที่สุดคุณหนูสั่งอาหารสองจานนั้นทุกครั้งที่คุณหนูไปที่โรงเตี้ยมครัวเทพ แต่หยูเฉียนหยินนั้นชัดเจนเกินไป นางคิดว่านางฉลาดหรือ ? ”
เฟิงหยูเองไม่พูดเป็นเวลานาน แต่ตะเกียบก็หยุดจิ้มไหล่หมู หลังจากนั้นไม่นานความคิดที่โผล่เข้ามาในใจของนาง นางส่งหวงซวน “ไปบอกพ่อครัวให้เขาทำไหล่หมูอีกอัน คราวนี้ให้เขาเติมน ้าตาลทำให้หวานมาก ๆ”
หวงซวนไม่เข้าใจความหมายของสิ่งนี้ และคิดเพียงว่าคุณหนูของนางก็อยากกินอะไรที่หวาน ดังนั้นนางจึงออกคำสั่งนี้
อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาไหล่หมูอีกอันก็มาเสิร์ฟ เฟิงหยูเองมองดูผิวมันที่ไหล่หมู และรู้ว่าหวานมาก ๆ รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าของนาง เมื่อหลับตาลงเล็กน้อยนางก็บอกวังซวน “ไปหากล่องอาหารมาใส่ แล้วเจ้าทั้งสองคนก็ต้องไปกับองค์หญิงแห่งมณฑลคนนี้”
“คุณหนูจะไปไหนเจ้าค่ะ”
“ที่ไหนหรือ” นางยักไหล่ และยิ้มเย
