การกระทำของเฟิงหยูเองทำให้ทั้งสามคนตกใจโดยเฉพาะหยูเฉียนหยินที่พูดถึงนกพิราบทอดกรอบ นางไม่เข้าใจแม้แต่น้อยว่านางทำให้องค์หญิงแห่งมณฑลจีอันโกรธได้อย่างไร ดังนั้นนางจึงมองซวนเทียนฮั่วด้วยความสับสน
ซวนเทียนฮั่วเงยขึ้นเล็กน้อยแล้วร้องออกมาว่า “น้องสะใภ้”
เฟิงหยูเองได้สติกลับมาทันที และรู้สึกเขินอายเล็กน้อย
นางกำลังทำอะไร ?
ซวนเทียนหมิงรีบดึงนางกลับมาเอนตัวพิงเขาก่อนจะพูดว่า “ทำได้ดีหากมีอะไรเราจะพูดถึงมันในภายหลัง”
มื้อนี้ไม่สงบอีกต่อไปและมันก็น่าหดหู่เล็กน้อย หลังจากนั้นหยูเฉียนหยินไม่สามารถทานต่อได้ นางวางตะเกียบของนางลงและนั่งบนเก้าอี้ของนาง
ซวนเทียนหมิงลุกขึ้นยืนก่อนแล้วดึงเฟิงหยูเองมา พูดกับซวนเทียนฮั่ว“พี่เจ็ด ข้าจะไปส่งเฟิงหยูเอง”
ซวนเทียนฮั่วยังยืนขึ้นพูดว่า “ไปกันเถอะ”
เช่นนี้คนสี่คนแยกออกเป็นสองรถม้าแล้วมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑล
เฟิงหยูเองจับแขนของซวนเทียนหมิงแน่น และพูดว่า “เจ้าไม่รู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้หรือ ? ”
ซวนเทียนหมิงเข้าใจในสิ่งที่นางหมายถึงเป็นธรรมดา แต่ในท้ายที่สุดนี่เป็นเรื่องของพี่เจ็ดของเขา หากเขาไม่ต้องการพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาสามารถทำอะไรให้สำเร็จได้ด้วยความกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ ดังนั้นเขาลูบมือของเฟิงหยูเองและปลอบโยนนาง “พี่เจ็ดไม่ใช่คนที่มีความคิดตื้นเขิน แค่เชื่อเขา”
นางจะพูดอะไรได้อีก หากพวกเขาพูดมากเกินไปเกี่ยวกับเรื่องแ
