ายใจด้วยความโล่งอกและถามอย่างระมัดระวังว่า “เจ้าอยากสั่งอะไรเพิ่มหรือไม่? ”
เฟิงหยูเองส่ายหัว “ไม่” จากนั้นนางถามว่า “เมื่อเราออกไป พ่อครัวจะไปกับเราหรือไม่”
เขาพยักหน้า
“ดี ข้าจะกินช้า ๆ เมื่อกลับถึงบ้านคืนนี้”
ซวนเทียนหมิงกำลังจะล่มสลาย “ชายารักบอกข้าว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ”
เฟิงหยูเองส่ายหัว “ไม่มีอะไร เมื่อเห็นว่าเจ้าดึงดูดสายตาจำนวนมากข้าเปลี่ยนความโกรธของข้าให้กลายเป็นความหิว”
“โอ้ ! ” สีหน้าความปีติปรากฏบนใบหน้าของซวนเทียนหมิง “มันน่าเสียดายที่เราสองคนรู้จักกันในภายหลัง ไม่อย่างนั้นถ้าเจ้าวิ่งเข้ามาหาองค์ชายผู้นี้เมื่อข้าอยู่ในวัยทองและไม่สวมหน้ากากนี้ เจ้าจะไม่กินจนโรงเตี้ยมครัวเทพของข้าล่มจมหรอกหรือ”
เฟิงหยูเองกลอกตาของนาง “เพราะตาข้าที่ไม่ดี ทำให้ข้าล้ม ข้าคนนี้ไม่ได้สนใจเจ้าเลย”
ซวนเทียนหมิงเหล่ตาของเขา และดอกบัวสีม่วงที่อยู่ระหว่างคิ้วของเขาดึงเข้าหากัน เขาเคยพูดคำที่สำคัญว่า “คนไหน ? ”
เฟิงหยูเองกำลังจิบชาเพื่อช่วยส่งอาหารลงท้องจนเกือบสำลักตาย“ความหมายของข้าคือก่อนไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ข้าชอบในปัจจุบัน ดังนั้นข้าจึงรู้สึกเหมือนว่าข้าไม่ใช่ข้าเลย”
เขาแค่ล้อเล่นและถามอย่างตั้งใจ นี่เป็นพราชายาขององค์ชายเก้าที่สง่างาม เขาจะไม่สอบสวนนางอย่างไร เขารู้มานานแล้วว่ามีบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่นั่นไม่สำคัญ สิ่งที่เขาต้องการคือผู้หญิงในปัจจุบันถ้ามันเปลี่ยนเป็นอดีต… สิ่งนั้
