ะกูลมารดาของนาง นางจะทำให้ทั้งตระกูลเฟิงรู้สึกภาคภูมิใจในตัวนางและเคารพนาง
นั่นคือเหตุผลที่เฟิงเฉินหยูสงบลง และบอกกับตัวเองว่าไม่ว่านางจะผ่านสิ่งใด ตราบใดที่นางสามารถแต่งงานเข้าตำหนักเซียงได้สำเร็จ ทุกอย่างก็จะดีขึ้น
เฟิงหยูเองเรียกมารดาทำให้จุนม่านเคลื่อนไหวเล็กน้อย และนางก็รู้สึกปลื้มกับความโปรดปรานมากขึ้น นางเป็นคนที่ฉลาดและนางจะไม่รู้สึกอิ่มเอิบจากการถูกเรียกว่ามารดา นางจะสงบลงแทน
“ธรรมเนียมที่เมื่อบุตรสาวของอนุแต่งงานออกจากครอบครัวแล้วครอบครัวของเราเป็นขุนนางขั้นหนึ่ง ในเมื่อบุตรของครอบครัวแม้ว่าพวกเขาจะเป็นบุตรสาวของอนุก็ตาม ก็ควรมีสินเดิมมาก แต่…”
แต่นี่เป็นสิ่งที่เฟิงเฉินหยูเข้าใจตามความหมายมันเป็นเรื่องยากมากที่จะได้สินเดิมมากมาย ในท้ายที่สุดนางยังคงไม่ได้รับการปรับแต่งเล็กน้อย หันกลับมามองฮูหยินผู้เฒ่าเงียบ ๆ นางหวังว่าจะเห็นปฏิกิริยาของนาง ใครจะรู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าหลับตา นางไม่ได้ตั้งใจจะมีส่วนร่วมในการอภิปราย แม้แต่ยายจาวก็ยืนอยู่ที่นั่นแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
นางถอนหายใจและลุกขึ้นยืนใช้ความคิดริเริ่มที่จะพูดกับจุนม่าน “ลูกสาวรู้ว่าครอบครัวกำลังดิ้นรน นั่นเป็นเหตุผลที่พูดถึงสินเดิม ข้าไม่มีการร้องขอ ข้าจะทิ้งทุกอย่างไว้ให้ท่านแม่ตัดสินใจเจ้าค่ะ”
จุนม่านมองที่เฟิงหยูเอง “องค์หญิงแห่งมณฑลคิดอย่างไร ? ”
เฟิงหยูเองยิ้มและพูดว่า “แม้ว่าเจ้าจะไม่ได้ร้องขอใด ๆ ก็ตาม เจ้าก็ยังคง
