เมื่อเฟิงหยูเองเปิดเผยชุดเครื่องมือของนาง หมอผีซางคังเกือบจะโค้งคำนับและคุกเข่าให้นาง
“นี่… นี่คือ…” เขาเริ่มพูดติดอ่างจ้องมองที่สิ่งต่างๆ ที่เบิกกว้าง เขาจำสิ่งของเหล่านี้ได้แม้ว่าเขาจะไม่มีมัน หรือแม้ว่าเขาจะไม่รู้จักพวกมันเขาใช้เวลากว่าทศวรรษในการค้นคว้าสิ่งต่าง ๆ ที่เฟิงหยูเองเรียกเครื่องมือผ่าตัด เขาจะไม่เข้าใจว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเครื่องมือระดับสูงทั้งหมดที่ใช้ในทักษะลับได้อย่างไร !
ร่างกายทั้งหมดของหมอผีซางคังสั่นไหว เขาตัวสั่น สิ่งเหล่านี้มีอยู่ในจินตนาการของเขาเท่านั้น และบางสิ่งที่ไม่มีอยู่ในจินตนาการของเขาถูกวางไว้ตรงหน้าเขา หมอผีซางคังไม่มีเวลาที่จะต้องกังวลว่าเฟิงหยูเองจะดึงของเหล่านี้ออกจากที่ใด เขาหวังว่าสิ่งเหล่านี้จะเป็นของเขา !
เขาเอื้อมมือออกไปโดยไม่รู้ตัวเพื่อแย่งพวกมัน แต่ใครจะรู้ว่าเฟิงหยูเองจะขยับแขนเสื้อของนาง และเหมือนเวทมนตร์ที่ทำให้ชุดเครื่องมือหายไปจากตรงหน้าหมอผีซางคังทันที
มือที่หมอผีซางคังยื่นออกไปนั้นว่างเปล่า และชนเข้ากับโต๊ะ
เขาไม่สามารถยอมรับความจริงนี้ เขาดูเหมือนฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเฟิงเมื่อมีคนวางเงินไว้ข้างหน้านาง จากนั้นก็นำมันออกไป ยื่นนิ้วไปบนโต๊ะด้วยนิ้วทั้งสิบนั้นเป็นเหมือนว่าเขากำลังพยายามขุดค้นหาเครื่องมือจากไม้
ซวนเทียนเย่ที่นอนอยู่บนเตียงเห็นเขาเช่นนี้และอดไม่ได้ที่จะตะโกนด้วยความโกรธ “เจ้ามันไร้ค่า ! ”
เสียงตะโกนนี้ทำให้หมอผีซางคังเตือน
