เฟิงหยูเองประกำศต่อหน้ำบ่ำวรับใช้ว่ำนำงมีอ ำนำจในคฤหำสน์เฟิงในขณะนี้เฟิงจินหยวนได้ตระหนักถึงผลกระทบของเรื่องของเฉียนโจวผลกระทบนี้ไม่เพียงแต่เกิดในรำชส ำนัก นอกจำกนี้ยังมีกำรเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงที่เกิดขึ้นที่บ้ำน
นอกจำกนี้เฟิงหยูเองก็ชี้แจงชัดเจนแล้วว่ำเหตุผลเดียวที่ท ำให้ตระกูลเฟิงรอดชีวิตอยู่ได้คือพึ่งพำเฟิงหยูเอง นั่นหมำยควำมว่ำชีวิตของทุกคนทั้งเด็กและผู้ใหญ่ถูกควบคุมโดยบุตรสำวผู้นี้
ยิ่งเฟิงจินหยวนคิดมำกเท่ำไหร่เขำก็ยิ่งรู้สึกตกใจมำกขึ้นเท่ำนั้น ฮูหยินผู้เฒ่ำได้ตัดสินใจที่จะแต่งตั้งพี่น้องเฉิงให้เป็นฮูหยินใหญ่ ในตอนแรกเขำคิดว่ำนำงชั่งน ้ำหนักข้อดีและข้อเสีย เพียงแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ำฮูหยินผู้เฒ่ำไม่ควรคิดว่ำพี่น้องเฉิงเข้ำกันได้ดีกับเฟิงหยูเองเพียงใด ครอบครัวนี้ถูกควบคุมโดยเฟิงหยูเองแล้ว แม้แต่หญิงชรำผู้นี้ก็ไม่มีสิทธิ์พูดอีกต่อไป
ขำของเขำอ่อนแรง เขำก็ล้มลงเก้ำอี้ จำกนั้นเขำก็โบกมือให้กับบ่ำวรับใช้ด้วยควำมสับสน “ฟังคุณหนูรอง”
จำกนั้นบ่ำวรับใช้ก็พยักหน้ำแล้วออกไป และเฟิงหยูเองก็ออกจำกห้องโถงโดยทิ้งค ำพูดไว้ว่ำ “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปคฤหำสน์เฟิงจะต้องท ำตำมที่องค์หญิงแห่งมณฑลกล่ำว”
เฟิงจินหยวนตกใจเวลำนำนจนกระทั่งผู้คุ้มกันลับปรำกฏตัวเพื่อช่วยเขำจำกนั้นเขำพบว่ำเขำเลื่อนจำกเก้ำอี้ลงบนพื้นในบำงจุด
ผู้คุ้มกันลับช่วยเขำในขณะที่ปลอบโยนเขำ “ท่ำนใต้เท้ำไม่ต้องคิดมำกเกินไปขอรับ อย่ำงน้อยตระ
