พราชำยำรอง และนำงไม่ได้กลำยเป็นฮองเฮำเลยหรือ เมื่อคิดอย่ำงนี้เขำก็สงบลง และพยักหน้ำอีกครั้ง “ตกลง” เขำยืนขึ้น “มันไม่ง่ำยเลยที่รองแม่ทัพจะกลับมำเมืองหลวง โดยปกติแล้วเสนำบดีผู้นี้ควรจัดงำนเลี้ยงต้อนรับ แต่เนื่องจำกสถำนกำรณ์ปัจจุบันของคฤหำสน์เฟิงมันไม่เหมำะส ำหรับงำนเลี้ยง เสนำบดีผู้นี้จะไม่รั้งรองแม่ทัพไว้”
เห็นได้ชัดว่ำเขำส่งแขก แต่ตวนมู่ชิงยังคงนั่งต่อไป เขำยังคงไม่ลุกขึ้นในทันที
เมื่อเห็นว่ำเขำไม่ต้องกำรออกไป เฟิงจินหยวนรู้ว่ำยังมีอีกเรื่องหนึ่ง เขำอยำกถำม “มีอะไรอีกบ้ำงที่รองแม่ทัพต้องกำรจะพูดถึง”
ตวนมู่ชิงพูดเบำ ๆ ว่ำ “จริง ๆ แล้ววันนี้ข้ำมำมีสองอย่ำงที่ต้องท ำ เรื่องแรกคือกำรพูดถึงเรื่องของกำรแต่งงำนระหว่ำงองค์ชำยสำมกับบุตรคนโตของคฤหำสน์ ส ำหรับเรื่องที่สอง…” กำรแสดงออกที่มืดมนและมืดมัวปรำกฏขึ้นบนใบหน้ำของเขำ “คนต ่ำต้อยผู้นี้ต้องกำรพบองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันที่ท ำให้ลูกพี่ลูกน้องของข้ำได้รับบำดเจ็บจนถึงขั้นที่เขำไม่สำมำรถลุกจำกเตียงได้นำนหลำยเดือน ! ”
