รุ่ยเจียรู้สึกกลัวจริง ๆ ในขณะที่นำงหันกลับมำมองอย่ำงตั้งใจ น่ำเสียดำยที่ในช่วงเวลำนี้นำงจะยังคงสำมำรถท ำงำนได้อย่ำงไร มือเล็ก ๆของเฟิงหยูเองวำงไว้บนไหล่ของนำง ดูเหมือนจะไม่ได้ใช้ก ำลังเลยรุ่ยเจียก็ถูกยกขึ้น นำงถูกโยนเข้ำไปในห้อง
ประตูของร้ำนถูกปิดอีกครั้ง รุ่ยเจียเงยหน้ำขึ้นและเผชิญหน้ำกับหน้ำกำกทองค ำของซวนเทียนหมิง ในแสงสลัวนี้หน้ำกำกยังคงสะท้อนแสง ท ำให้มองไม่เห็นเขำและท ำให้ดวงตำของนำงปวด
รุ่ยเจียหันหน้ำหนี และพบว่ำมีลูกจ้ำง 4 คนอยู่ที่พื้นของร้ำน พวกเขำถูกมัดและโยนเข้ำไปในมุมหนึ่ง พวกเขำขยับไม่ได้และพูดไม่ได้ ดูเหมือนว่ำดวงตำของพวกเขำเต็มไปด้วยควำมสิ้นหวังและควำมกลัว
เช่นเดียวกับที่นำงหวังว่ำผู้คนในร้ำนจะช่วยชีวิตนำงได้ คนในร้ำนเป็นคนจำกเฉียนโจวหวังว่ำองค์หญิงทั้งสองจะช่วยชีวิตพวกเขำได้ น่ำเสียดำยเนื่องจำกควำมหวังของพวกเขำดับสิ้น เส้นทำงเดียวที่เหลือส ำหรับพวกเขำคือควำมตำย
ซวนเทียนหมิงเงยหน้ำขึ้นและพูดกับเป่ยจื่อ “พำพวกมันทั้งหมดไปทำงด้ำนหลังร้ำนและสอบสวนพวกมัน ถำมที่ซ่อนอื่น ๆ จำกพวกมัน”
เป่ยจื่อยิ้มแล้วเดินไปที่รุ่ยเจีย เขำเอื้อมมือออกไปคว้ำแขนของนำงแล้วลำกนำงไปที่มุม เมื่อพวกเขำไปถึง ในที่สุดเขำก็พูดว่ำ “ไปกันเถอะ !เอำคนพวกนี้ไปสอบสวน”
ประมำณครึ่งชั่วยำมต่อมำเป่ยจื่อก็กลับมำที่ห้อง เขำกล่ำวทักทำยทั้งสองว่ำ “เสมียนคนหนึ่งไม่สำมำรถรับมือกับกำรทรมำนได้ เขำเปิดเผยทุกสิ่ง มีที่
