่อไป เป็นการเผชิญหน้าระหว่างสองอาณาจักร นางไม่สามารถออกหน้าแทนคังอี้ได้อีกต่อไป แม้ว่าคังอี้จะปฏิบัติต่อนางอย่างดีในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา ตอนนี้นางต้องขีดเส้นที่ชัดเจนเว้นเสียแต่ว่านางไม่ต้องการที่จะมีชีวิตอีกต่อไปฮูหยินผู้เฒ่าเห็นว่าไม่มีการคัดค้านและพยักหน้ายอมรับกัน ดังนั้นนางก็พูดกับเฮ่อจงว่า “ไปที่จวนเจ้าเมืองทันที และเชิญเจ้าเมืองมา บอกเขาว่าองค์หญิงใหญ่ของเฉียนโจวถูกจับไปแล้ว ใต้เท้าซูจะมาเพื่อยึดสิ่งของในเรือนบ้านที่นางอาศัยอยู่กับตระกูลเฟิงด้วยตัวเองตัวหรือไม่”เมื่อได้ยินแบนี้ เฟิงเฉินหยูก็ไม่มีความสุข มันไม่ใช่แค่นางคนเดียว เฟิงเฟินไดก็คิดเรื่องนี้เช่นกัน นางตะโกนว่า “ไม่ ! ”ฮูหยินผู้เฒ่าจ้องมองพวกนาง “ที่ข้าพูดไปไม่มีความหมายสำหรับพวกเจ้าพูดหรือ ? ”ในที่สุดเฟิงเฉินหยูก็ยังฉลาดอยู่ เมื่อเห็นเฟิงเฟินไดพูดขึ้นนางไม่ได้พูดอะไรเลย ท้ายที่สุดทั้งสองกำลังจะพูดถึงเรื่องเดียวกันอย่างแน่นอน ในช่วงเวลาดังกล่าว ปล่อยให้ฮูหยินผู้เฒ่าตำหนิเฟิงเฟินไดต่อไปดีกว่านางได้ยินเฟิงเฟินไดต่อต้านสิ่งที่ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าว “เรือนของนางได้รับการซ่อมแซมเป็นเวลาครึ่งปีแล้ว ข้างในมีสิ่งของดี ๆ มากมายที่ท่านพ่อได้ให้นาง อย่างน้อยที่สุดเราต้องกำจัดสิ่งเหล่านั้นออกไปก่อนที่จะเรียกคนมายึดมัน”ฮูหยินผู้เฒ่าเงื้อไม้เท้าของนางด้วยความโกรธและพยายามตีนาง แต่ฮันชิขวางตรงหน้าเฟินไดอย่างรวดเร็ว และไม้เท้าก็หยุด
