ห้พวกเขาทำอะไรไม่ได้ ดังนั้นหมอหลวงคนหนึ่งกล่าวว่า “น่าจะเป็นโรคลมแดดพะยะค่ะ?”จางหยวนประคองฮ่องเต้ขึ้นมา และรู้สึกว่าร่างกายของเขาดูเหมือนจะสั่นเล็กน้อย เมื่อมองไปด้านข้าง ฮ่องเต้มองไปที่หมอหลวงแล้วทำพระพักตร์บูดบึ้งเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจกับการวินิจฉัยโรคลมแดดมากจางหยวนดูเหมือนจะเข้าใจบางสิ่งบางอย่าง เขายิ้มเยาะเล็กน้อย จ้องมองที่ฮ่องเต้ เขาได้แต่เอ่ยกับหมอหลวงว่า“มันจะเป็นแบบนั้นได้อย่างไร ? เห็นได้ชัดว่าฝ่าบาททรงได้รับบาดเจ็บจากการตกพระทัยระหว่างการต่อสู้ ข้าเกรงว่าฝ่าบาทได้รับบาดเจ็บภายใน”อาการรุนแรงทำให้แพทย์งงงวย หมอที่ตรงไปตรงมาคนหนึ่งรีบพูดว่า “เป็นไปไม่ได้ ! ”อย่างไรก็ตามในตอนนี้เฟิงหยูเองเข้ามา “เป็นไปได้ ! มันจะเป็นไปไม่ได้อย่างไรกัน ! ทุกคนเห็นสถานการณ์ด้วยตาของตนเอง เสด็จพ่อทรงมีพราชนมพรรษาเพิ่มขึ้นอีกปี เสด็จพ่อจะต้องตกใจมาก ขันทีจางรีบพาเสด็จพ่อเข้าไปในห้องโถงด้านในเพื่อพักผ่อน องค์หญิงแห่งมณฑลผู้นี้จะรักษาเสด็จพ่อด้วยตัวเอง”จางหยวนชื่นชมยินดีและคิดกับตัวเองว่าองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันนั้นเป็นคนที่ฉลาดที่สุด ไม่น่าแปลกใจที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานนางมาก ดังนั้นเขาจึงรีบเรียกคนมาช่วยประคองฮ่องเต้ไปยังโถงด้านในเฟิงหยูเองพูดกับหมอหลวงว่า “ไม่จำเป็นต้องตกใจ ถ้าใครถามก็แค่บอกว่าฝ่าบาทได้รับความหวาดกลัวจากคนของเฉียนโจว และองค์หญิงแห่งมณฑลจะไปรักษาด้วยตัวเอง”หมอหลวงในบริเวณ
