ากของเขาเปิดและปิด และเขาดูอ่อนแอมาก เมื่อเห็นเฟิงหยูเองเดินเข้าไป เขาก็พูดบางคำออกมา พูดกับจางหยวน “จางหยวน เจ้าอยู่กับข้ามากี่ปีแล้ว ? ”จางหยวนนับอย่างรวดเร็ว “เกือบ 20 ปีพะยะค่ะ ข้าเกิดในพระราชวัง ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทำให้ข้ารอดชีวิต ตั้งแต่ที่ข้าได้ช่วยดูแลฝ่าบาทในฐานะเจ้านายของข้าพะยะค่ะ”“เห้อ ! ” ฮ่องเต้ถอนหายใจ “มันนานมากแล้ว หากเราเสียชีวิต เจ้าคงจะเสียใจมาก”จางหยวนโกรธมากจนแทบพูดไม่ออก แต่เขาก็ยังคงบังคับตัวเองให้ดำเนินการต่อไป “ฝ่าบาทจะมีชีวิตยืนยาว ฝ่าบาทจะพบความสงบสุขอย่างแน่นอนขอรับ”“เหลวไหล ! ” ทันใดนั้นฮ่องเต้ก็โกรธ และตะโกนดัง ๆ “มีความสงบสุขอะไรให้ค้นหาบ้าง ? เราเป็นเช่นนี้แล้ว มีความสงบสุขอะไรบ้าง ? ” หลังจากนี้เขารู้สึกว่าเขาดูแข็งแรงเกินไป ดังนั้นเขาจึงเริ่มแสร้งทำอีกครั้งอย่างรวดเร็ว “จางหยวน ! ทำไมข้าหายใจไม่ออก ? ”จางหยวนรีบเดินไปข้างหลังเพื่อลูบหลังของเขา ในขณะที่ทำสิ่งนี้ เขากล่าวว่า “ฝ่าบาทโปรดระงับความโกรธของฝ่าบาทบางทีความโกรธกระทันหัน และเสียงตะโกนของฝ่าบาททำให้เป็นแบบนี้ขอรับ”เฟิงหยูเองฟังการสนทนาของเจ้านายและบ่าวรับใช้ซ้ำๆ นางคิดกับตัวเองว่าจางหยวนไม่ได้มีความรู้ในศตวรรษที่21 แต่อย่างใด แต่เขายังบอกได้ว่า: หายใจไม่ออกหรือ ?คุณไม่มีอากาศจากการตะโกนนางทนไม่ได้ที่จะดูฉากนี้อีกต่อไปเพราะนางเริ่มจับชีพจรของฮ่องเต้ จางหยวนมองดูนางอย่างถี่ถ้วนและถามว่า “ความตก
