เพื่อคนอื่น”เหยาซื่อปลื้มใจว่า “องค์ชายหมายความว่าอาเองไม่จำเป็นต้องถูกลงโทษเพราะฆ่าคนใช่หรือไม่เจ้าคะ ขอบพระทัยองค์ชาย” นางพูดอย่างนี้แล้วนางก็คุกเข่าอีกครั้งเฟิงหยูเองเดินไปข้างหน้าเพื่อประคองนาง และพูดอย่างไร้ประโยชน์ “ท่านแม่มีบางสิ่งที่ข้าไม่ได้บอกท่านแม่เพราะรู้ว่าอันตรายเกินไป และข้าก็กลัวท่านแม่ตกใจ ที่นี่มันเป็นภูเขาที่แห้งแล้งในถิ่นทุรกันดาร เด็กจะมาจากที่ไหน เส้นทางนั้นเป็นถนนสายหลัก แม้ว่าจะมีหน้าผาเล็ก ๆ แต่คนร้ายจะไม่กล้าฆ่าคนอย่างอุกอาจและแขวนคนไว้บนหน้าผา มีคนวางอุบายเราเจ้าค่ะ”เมื่อได้ยินนางพูดแบบนี้ เหยาซื่อก็เริ่มคิด แต่นางก็ไม่สามารถทำความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นได้ ในขณะที่คิดนางก็ส่ายหน้าในเวลานี้หวงซวนผู้ซึ่งยืนอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำก็ตะโกนอย่างกะทันหัน “รีบมาดูนี่เจ้าค่ะ”ทุกคนถูกดึงดูดด้วยเสียงตะโกนนี้ ตามคำแนะนำของหวงซวน พวกเขาพบว่าในกลางแม่น้ำคนแคระเกาะก้อนหินไว้แน่น และพยายามปกป้องชีวิตของตัวเองอย่างสิ้นหวังเมื่อเห็นฉากนี้เหยาซื่อไม่สามารถทนได้ นางขอร้องเฟิงหยูเอง “แม้ว่าเขาจะเป็นคนไม่ดี ก็พาเขากลับไปส่งที่ทางการของเรา เราไม่สามารถปล่อยให้เขาตายโดยไม่ช่วยเหลือได้ !อาเอง เมื่อเราถูกส่งไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ น้องชายของเจ้าอายุประมาณนี้ แค่ปฏิบัติกับเขาราวกับว่าเขาเป็นจื่อหรูได้หรือไม่ ? ”เฟิงหยูเองขมวดคิ้วและคิดว่าจะยอมทำตามเหยาซื่อดีหรือไม่นางอาจจะถ่วงเวลาอี
