งเด็กไปจากอ้อมกอดของนาง เสียงกรีดร้องของเด็กดังเข้ามาในหูของนาง นางทนไม่ได้อย่างแน่นอนหัวใจของนางแตกสลายนางไม่สนใจความรู้สึกของเฟิงหยูเอง และลุกขึ้นกล่าวว่า“ข้าจะพาเด็กคนนี้กลับไปอย่างแน่นอน หากเจ้ารู้สึกว่าเด็กคนนี้อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลไม่เหมาะสม ข้าจะพาเขาไปอยู่ในโรงเตี๊ยม เมื่อเจ้าทำธุระเสร็จข้าจะพาเขาไปที่เสี่ยวโจว”“ท่านฮูหยิน ! ” วังซวนไม่สามารถทนฟังต่อไปได้ “คฤหาสน์องค์หญิงแห่งมณฑลเป็นบ้านของท่านฮูหยินเช่นกันนะเจ้าคะ”“แต่ข้าไม่มีสิทธิ์นำเด็กคนนี้เข้าไป” ในที่สุดเหยาซื่อก็กลับมามีแรงโต้เถียงกับเฟิงหยูเอง ในที่สุดนางปฏิเสธที่จะยอมถอยเมื่อมองไปที่มารดาของนาง เฟิงหยูเองก็เริ่มหัวเราะ แม้ว่านางจะดูคล้ายกันมาก แต่เหยาซื่อก็ไม่ใช่มารดาที่ล่วงลับไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน นางเข้ายึดเจ้าของร่างเดิม และการเปลี่ยนแปลงไม่สามารถหลบหนีสายตาของมารดาของนางเหยาซื่อสังเกตมานานแล้วว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แม้กระนั้นนางทนตลอดเวลา และไม่พูด เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ นางก็ค่อนข้างอดทนกับเฟิงหยูเอง“ท่านแม่” นางกล่าว “ถ้าท่านแม่เข้มแข็งได้ถึงเพียงนี้เมื่อเผชิญหน้ากับตระกูลเฟิงในตอนนั้น คงไม่มีความจำเป็นที่เราสามคนจะต้องถูกส่งไปยังภาคตะวันตกเฉียงเหนือและทนทุกข์ทรมานมานานหลายปี ตอนนี้ท่านแม่มีความสามารถแล้ว ท่านแม่สามารถปกป้องเด็กคนนี้ที่ไม่รู้จัก ย้อนกลับไปทำไมท่านแม่ไม่ทำตัวเหมือนตอนนี้ และปกป้
