บทที่ 330 วิดีโอในโทรศัพท์
มองดูดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ของหญิงสาวตรงหน้า หัวเฉียวและลั่วจือซินที่อยู่ข้าง ๆ ก็หันมองหน้ากัน
จากนั้น ทั้งสองคนก็รีบเดินเข้าไปหาหญิงสาว แล้วพูดว่า
“เธอคงเป็นน้องสาวของเจียงหวู่สินะ”
“เหมือนจะชื่อว่า… เจียงหลานหยวน?”
“เธออย่าได้โทษหมอหานเลยนะ ตอนที่เขารู้สึกว่าพี่ชายเธอมีอันตราย หมอหานก็รีบไปทันที”
ยังไม่ทันที่ทั้งสองคนจะพูดจบ เจียงหลานหยวนก็รีบโบกมืออย่างลุกลี้ลุกลน
“โทษหมอหาน?”
“ไม่ใช่ ๆ พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว!”
“ทั้งงฉันและพี่ชายก็ถูกคุณหมอหานช่วยชีวิตเอาไว้”
“พวกเราเชื่อว่า หมอหานไม่มีทางทำร้ายพวกเราแน่นอน”
หลังจากพูดประโยคนี้จบ ลั่วจือซินและหัวเฉียวก็ดูลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย
ระหว่างทาง ลั่วจือซินได้อธิบายกับทั้งสองคนแล้วว่าทำไมเธอถึงไปปรากฏตัวที่นั่นกะทันหัน
แค่เพราะว่าเธอจัดการเรื่องต่าง ๆ ในเมืองเจียงเฉิงเสร็จแล้ว จึงตั้งใจจะมาโรงพยาบาลเมืองจินเพื่อรายงานตัวในคืนนี้
เพราะตั้งแต่เธอมาร่ำเรียนที่นี่ ก็ยังไม่เคยใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเลยสักวัน
เมื่อเธอมาถึงโรงพยาบาล ก็เห็นว่าหานชิงอวี่และหัวเฉียวขึ้นรถแท็กซี่
ด้วยเวลาที่ดึกดื่นป่านนี้ ลั่วจือซินรับรู้ได้ทันทีว่าจะต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ ๆ
ดังนั้น เธอจึงรีบบอกให้คนขับรถเลี้ยวรถไปที่ใต้สะพานริมแม่น้ำผูเจียง
หลังจากทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้น ลั่วจือซินก็ได้แต่ก่นด่าเจี๋ยเป่าในใจสองสามประโยค
เธอรู้มานานแล้วว่าเจ
